‘Hoever je gaat heeft met afstand niets te maken’, zong Blöf. En zo is het maar net! De afstand is 160 kilometer, maar wat ik ervoor over heb gehad om dat te halen had ik van te voren nooit kunnen bedenken. Ik kan trots terug kijken op een mooie en uitdagende Vierdaagse. Dag 4 begon vanochtend met een vroege start. Ik heb vandaag wederom drie keer gerust bij de post van het Rode Kruis om mijn knie te koelen. Het begin van vandaag viel erg zwaar. Ik had veel pijn aan mijn knie en scheenbeen. Er waren veel rustige stukken waar weinig mensen langs de kant stonden. Maar aan opgeven dacht ik niet, ik was al zover gekomen.

Vanaf dat ik in Linden kwam ging het steeds beter. Er was een goede sfeer bij de dorpen, dat je er doorheen gesleept werd met aanmoedigingen en muziek. Zo waren er verklede, zingende en dansende mensen langs de kant, spandoeken, carnavalswagens, Bennie Solo in Molenhoek; teveel om op te noemen eigenlijk.

In Malden stond familie langs de kant, waarbij we eventjes gerust hebben. Al jaren staan zij trouw mensen aan te moedigen, top! Daarna liepen we door en uiteindelijk bereikte we na vele kilometers de Via Gladiola. Ik wist dat er veel bekenden zouden staan en die heb ik bijna allemaal gezien. Van een van hen kreeg ik heerlijk biertje, van de ander chocola en natuurlijk veel gladiolen. Ik was blij toen ik op de Wedren aankwam, ik had het gehaald. Maar tegelijkertijd is het ook wel weer jammer dat de 4daagse er alweer op zit. Ik kan terug kijken op vele mooie momenten!

Iedereen bedankt voor de prettige sfeer, aanmoedigingen, berichtjes enz. En alle lopers die het gehaald hebben: gefeliciteerd, je kunt trots zijn op jezelf! (Dat ben ik ook)