Toen we de auto hadden geparkeerd kwamen we de studenten al tegen. Het blijft een leuke combinatie: lopers en studenten. Een aantal had hem vorig jaar zelf ook gelopen, tenminste dat zeiden ze en ze weten hoe zwaar het kan zijn. Het is al een eerste leuke oppepper op weg naar de start. Op de Wedren hebben we eerst nog heerlijk cappuccino gedronken en stonden we achteraan in de start rij, maar dat vonden we niet erg. De start vond ik vandaag heel bijzonder. Je zag aan iedereen dat het tempo al wat lager was en dat heel veel mensen met een slepende voet, trekkend been of ander ongemak begonnen.

Ook Theo en ik hadden dat. Theo’s tempo was veel lager en bij mij waren weliswaar de blaren ingetapet maar met name de kleine teen was dik getaped en nam weer meer ruimt in schoen in dus dat liep wat ongemakkelijk. Om me heen kijkend werkte het wel heel erg op mijn lachspieren ook omdat het nog zo stil was en zo vroeg, leek het net of we een legioen soldaten waren die gehavend terug kwamen van het front. Gelukkig hadden we al weer snel een leuke gesprek met twee anderen over de tocht der tochten, zoals je de Vierdaagse toch wel mag noemen, en al pratende ben je weer een paar kilometer verder.

We hebben wat vaker gepauzeerd en ook een paracetamolletje genomen, wat ook goed liep. Het weer was goed af en toe een briesje en een klein beetje regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor mijn gevoel liepen we erg langzaam, maar dat bleek mee te vallen. In Nederasselt was het al weer erg gezellig met muziek en alle toeters en bellen, heerlijke soep gegeten en op weg naar Grave en daarna door naar Gassel, waar we heerlijk in het zonnetje op een terras hebben gezeten. Geestig waren de vier jongens verkleed als kippen, die trokken lekker veel aandacht.

We hadden ze ’s ochtends al zien lopen en ’s middags kwamen we ze weer tegen in Vianen bij de controle. Mensen langs de kant maakten steeds foto’s van ze. Leuk al die lopers die zich extra mooi, gek, leuk aankleden voor de laatste dag. Heb je lekker veel om naar te kijken. Was het in Grave, Gassel, Beers en Vianen al leuk, toen we Cuijk binnenkwamen was het weer zo’n happening, ik had het in 2009 al meegemaakt maar Theo wist echt niet wat hij zag en hoorde. Wat kunnen ze daar feesten zeg. Iedereen gaat daar los en wij de lopers natuurlijk ook. Voor mij liep een mevrouw met een spandoek met de tekst: bedankt publiek, zonder jullie is er niks aan. Dat is zo waar. Ongelooflijk wat daar gebeurt. Nou je voelt je voeten niet meer, je danst met de muziek mee door de straten.

Van Cuijk naar Mook ook geweldig eigenlijk is die vierde dag een grote feesttocht. Van de ene party naar de andere party en overal ben je zo welkom! Iets voor Malden stond de tent van de KNBLO waar we weer heerlijk te eten en te drinken kregen en toen op weg naar de Via Gladiola. Spectaculair, kippenvel momenten had geen paracetamol meer nodig. Het tempo was wat langzamer maar dat maakt niet meer uit omdat het zo gezellig was. En wat een volk was er op de been langs de weg, onvoorstelbaar.

Het is niet te omschrijven hoe het is, je moet het echt zelf ervaren en er tussen lopen of langs de route staan hoe duizenden en duizenden mensen er een groot feest van kunnen maken ongeacht afkomst, hoe je er uitziet of wie je bent. De lopers kunnen niet zonder het publiek en het publiek niet zonder de lopers. De binnenkomst was hartverwarmend, we hebben genoten, Theo wist niet wat hij meemaakte en is met het virus besmet en wil volgend jaar graag weer lopen. Ik niet meer, ga lekker als toeschouwer of wellicht als vrijwilliger ergens lekker genieten van dit geweldige festijn. We vinden de organisatie en alle vrijwilligers geweldig en willen hierbij iedereen bedanken voor deze vier mooie dagen!

P.S. Toch nog even vertellen dat we Jan van Vulpen, Boomzager, op de Via Gladiola tegenkwamen en hij werd door het hele legioen toegezongen maar hij bleef onverstoord stickers uitdelen! Iemand nog een boomzager nodig?