Vandaag ging de Vierdaagse richting Cuijk. Al rond een uur of negen besloot ik de trein richting deze Brabantse stad te nemen. Als eerste moest ik nog iets ‘goedmaken’ van 1995. Toen was ik tijdens mijn eerste Vierdaagse zo laat in Cuijk dat de brug al was afgebroken. Toen ben ik overgevaren. Nu kan ik ook zeggen dat ik veertien maal de Vierdaagse heb uitgelopen en ook veertien maal de brug bij Cuijk ben overgestoken. In Limburg keek ik naar het uitzicht op Cuijk. Later heb ik mijn broer opgewacht in Cuijk. Het ging beter tijdens deze dag. Toen hij was gepasseerd, vlug terug naar Nijmegen om op de Via Gladiola de doorzetters die lopen aan te moedigen. Nu langs de kant. Maar je weet precies wat de wandelaars voelen, de vermoedheid, de pijntjes, maar ook het gevoel wat bij het liedje “We zijn er bijna, maar nog niet helemaal”. Al dat gezang en de muziek geeft je vleugeltje.

Ik ben een heel stuk de wandelaars tegemoet gelopen en heb op mijn broer gewacht. Die kwam rond vier uur langs. Deze Vierdaagse was voor hem een succes, voor mij een teleurstelling. Maar een ding is zeker, volgend jaar ga ik de vijftiensde Vierdaagse WEL halen. Iedereen die de tocht heeft uitgelopen van harte gefeliciteerd.

En binnenkort komen er foto’s en een groter verslag op mijn weblog. Kom zeker eens een keer kijken.