Dag 2 van de 4daagse staat ook wel bekend als ‘Roze Woensdag’. Onder de wandelaars wordt deze dag ook wel beschreven als een van de zwaardere dagen. Ze zeggen dat als je deze dag gehaald hebt je de rest ook wel zal halen. We zullen zien. Het begon al dat de ketting van mijn fiets eraf ging maar gelukkig kon ik de fiets van mijn moeder gebruiken.

Op de Wedren was het weer erg druk, maar dat vind ik niet zo erg. Hans was zijn vroege startkaart vergeten en zodoende kon ik nog even beter wakker worden. Om 06:15 gingen we van start. Eerst loop je een groot gedeelte door Nijmegen waar je ook vandaag weer door de aangeschoten maar gezellige jeugd luid werd aangemoedigd.

Na het centrum werd het rustiger met supporters. We liepen over het viaduct van de snelweg A73 heen. Altijd leuk, toeterende auto’s en vrachtwagens! Daarna liepen we een stuk door het bos. Dat was erg mooi, ook omdat ik niet had verwacht door een bos te lopen. We liepen door Alverna waar we gezellig werd aangemoedigd. Maar helemaal super werd dhet toen we door Wijchen kwamen. Wat een fantastisch publiek, zo gezellig en enthousiast. Mama stond er ook, dat was lief. Vanuit Wijchen naar Beuningen vond ik erg zwaar. Ik heb asfalt-brand op mijn benen en met de zon erop is dat erg pijnlijk. Gelukkig wist het publiek mij in Beuningen weer flink op te peppen ! Vanuit daar met goede moed naar Weurt. Weer over een lange weg in de brandende zon. Mijn benen deden super veel pijn en het huilen stond me nader dan het lachen. Bij de Sluis van Weurt werd het me allemaal teveel en zijn we even gestopt. Ik kon gewoon niet meer. En hoe geweldig het publiek ook was, ze zeiden dat ik er bijna was. Dat klopt ook wel, ik moest nog maar 5 km maar als je niet meer kan is een uur wandelen in het vooruitzicht erg lang. Ik heb mezelf echt een schop onder mijn kont moeten geven, maar ik wilde door. Onderweg werd ik extra gesteund door medewandelaars en de promotie dames van Red Bull stonden precies op de juiste plaats met extra energie! We kwamen Nijmegen binnen en ik zag een spandoek met de tekst ‘Zit je er helemaal doorheen, de buurt helpt je weer op de been!’ En dat hebben ze gedaan! De aanmoedigingen, de muziek en het luide applaus ; zij gaven het en ik had het echt nodig. Zonder hen had ik het misschien niet gered, dus bij deze: BEDANKT !! Weer wat opgepept liep ik door de ‘roze’ straten. Er kwamen tranen van geluk en van pijn toen ik eindelijk de finishlijn passeerde.

Wat ben ik blij dat ik deze dag gehaald heb. We zitten op de helft!

Agnes Paree