Gisteravond bleek dat papa erg last had van zijn teen. Dit zag hij al aankomen, hij had namelijk afgelopen weekend zijn teen gestoten en dit ging steeds meer pijn doen, waarschijnlijk is het zelfs gekneusd. 40km wandelen bevordert dit natuurlijk niet. Wat we al zagen aankomen, gebeurde: onze vader is niet gestart op deze tweede wandeldag. Hij kon nog net zijn bed uitkomen vanmorgen en een paar passen zetten, maar toen gaf hij het al op. Het gevolg is dat er nog maar twee paar voeten onderweg naar de Via Gladiola zijn.

Omdat wij allebei niet veel zin hadden om te gaan lopen zonder onze vader, zijn we met frisse tegenzin op pad gegaan. De eerste tien kilometer gingen soepel, we waren fris en voelden onze voeten niet. NOG niet, want dit kwam later wel. Bij de tweede militaire rustplaats zijn we gestopt om onze blaren na te laten kijken. Hier hebben we een uur gelegen, waarin ze alleen bezig waren met blaren prikken en voeten tapen. Dit geeft wel aan hoe ernstig het was. Vooral de behandeling van Ilja nam veel tijd in beslag.
Het uurtje rust heeft ons goed gedaan. De volgende kilometers hebben we zonder moeite gelopen, hoewel de eerste paar stappen wel lastig waren in verband met druk op onze blaren.

Het eind was weer vrij zwaar, maar dit komt natuurlijk ook omdat de finish in zicht was. Lopen door het Waterkwartier in Nijmegen was wel gezellig, dit vrolijkte ons weer een beetje op. Vervolgens kregen we op de Waalkade een heerlijke pannenkoek, en zo konden we de laatste meters gemakkelijk afleggen.

Na de nodige behandelingen bij de EHBO en masseurs kunnen we morgen weer fris aan de start verschijnen, klaar voor een nieuwe dag vol afzien maar toch ook veel plezier.

Jolien en Ilja Kregting