NIJMEGEN – De laatste dag van de Vierdaagse zal toch voor velen een dubbel gevoel met zich meebrengen. Trots dat er op die dag een prestatie geleverd gaat worden, maar het ook jammer vinden dat het weer voorbij is. Na zes dagen van filmen voelden we wel dat het hectische dagen waren. Met gepaste moeheid en nog steeds het volle enthousiasme zijn we de laatste dag aan de slag gegaan. Rond 09:30 uur zaten er al aardig wat groepjes mensen langs de St. Annastraat. Wij moesten echter nog richting Molenhoek, waar we – net als woensdag – Bennie Solo tegenkwamen. Na een filmpje, foto en zelfs een dansje lieten we het dorp voor wat het was.

Met de auto zo dicht mogelijk bij de Via Gladiola, hebben we uiteindelijk eindeloos gelopen, zoals alle afgelopen dagen. Meelopen op de route, zeker met de mensen die rijen dik kijken, geeft een goede impressie van de beloning die de wandelaars hebben verdiend. De sfeer en de drukte waren ongekend, waardoor de wandelaars hebben gekregen wat ze hebben verdiend. We zijn non-stop doorgegaan tot 16:30 uur, waarna we een moeheid ervaarden alsof we zelf de Vierdaagse hadden gelopen.

Helaas zit het er weer op voor dit jaar, maar we hebben al zin in volgend jaar. Wij zijn er sowieso weer bij. Tot die tijd is het mogelijk om de filmpjes van dit jaar te bekijken op de speciale videopagina. Alvast bedankt voor het kijken, en natuurlijk tot volgend jaar!

Vandaag ging de Vierdaagse richting Cuijk. Al rond een uur of negen besloot ik de trein richting deze Brabantse stad te nemen. Als eerste moest ik nog iets ‘goedmaken’ van 1995. Toen was ik tijdens mijn eerste Vierdaagse zo laat in Cuijk dat de brug al was afgebroken. Toen ben ik overgevaren. Nu kan ik ook zeggen dat ik veertien maal de Vierdaagse heb uitgelopen en ook veertien maal de brug bij Cuijk ben overgestoken. In Limburg keek ik naar het uitzicht op Cuijk. Later heb ik mijn broer opgewacht in Cuijk. Het ging beter tijdens deze dag. Toen hij was gepasseerd, vlug terug naar Nijmegen om op de Via Gladiola de doorzetters die lopen aan te moedigen. Nu langs de kant. Maar je weet precies wat de wandelaars voelen, de vermoedheid, de pijntjes, maar ook het gevoel wat bij het liedje “We zijn er bijna, maar nog niet helemaal”. Al dat gezang en de muziek geeft je vleugeltje.

Ik ben een heel stuk de wandelaars tegemoet gelopen en heb op mijn broer gewacht. Die kwam rond vier uur langs. Deze Vierdaagse was voor hem een succes, voor mij een teleurstelling. Maar een ding is zeker, volgend jaar ga ik de vijftiensde Vierdaagse WEL halen. Iedereen die de tocht heeft uitgelopen van harte gefeliciteerd.

En binnenkort komen er foto’s en een groter verslag op mijn weblog. Kom zeker eens een keer kijken.

‘Hoever je gaat heeft met afstand niets te maken’, zong Blöf. En zo is het maar net! De afstand is 160 kilometer, maar wat ik ervoor over heb gehad om dat te halen had ik van te voren nooit kunnen bedenken. Ik kan trots terug kijken op een mooie en uitdagende Vierdaagse. Dag 4 begon vanochtend met een vroege start. Ik heb vandaag wederom drie keer gerust bij de post van het Rode Kruis om mijn knie te koelen. Het begin van vandaag viel erg zwaar. Ik had veel pijn aan mijn knie en scheenbeen. Er waren veel rustige stukken waar weinig mensen langs de kant stonden. Maar aan opgeven dacht ik niet, ik was al zover gekomen.

Vanaf dat ik in Linden kwam ging het steeds beter. Er was een goede sfeer bij de dorpen, dat je er doorheen gesleept werd met aanmoedigingen en muziek. Zo waren er verklede, zingende en dansende mensen langs de kant, spandoeken, carnavalswagens, Bennie Solo in Molenhoek; teveel om op te noemen eigenlijk.

In Malden stond familie langs de kant, waarbij we eventjes gerust hebben. Al jaren staan zij trouw mensen aan te moedigen, top! Daarna liepen we door en uiteindelijk bereikte we na vele kilometers de Via Gladiola. Ik wist dat er veel bekenden zouden staan en die heb ik bijna allemaal gezien. Van een van hen kreeg ik heerlijk biertje, van de ander chocola en natuurlijk veel gladiolen. Ik was blij toen ik op de Wedren aankwam, ik had het gehaald. Maar tegelijkertijd is het ook wel weer jammer dat de 4daagse er alweer op zit. Ik kan terug kijken op vele mooie momenten!

Iedereen bedankt voor de prettige sfeer, aanmoedigingen, berichtjes enz. En alle lopers die het gehaald hebben: gefeliciteerd, je kunt trots zijn op jezelf! (Dat ben ik ook)

NIJMEGEN – De 95e editie van de Vierdaagse is uitgelopen door 38.422 wandelaars. De derde dag werd uitgelopen door 174 wandelaars meer: 38:596. Ten opzichte van vorig jaar zijn het meer wandelaars die de Vierdaagse helemaal hebben gelopen. In 2010 haalden 36.504 wandelaars de eindstreep. Het totaal aantal uitvallers ligt dus ook lager ten aanzien van vorig jaar. Waar er in 2010 in totaal 3.429 wandelaars uitvielen, waren dat er dit jaar 2.894.

NIJMEGEN – Zoals elk jaar, was er weer de intocht op de St. Annastraat en de Oranjesingel in Nijmegen. Op de Via Gladiola stonden de mensen rijen dik langs de kant om de wandelaars aan te moedigen. Zelfs toen de wandelaars nog maar mondjesmaat binnenkwamen, zat de route van de intocht volledig vol. Vanaf het moment dat de wandelaars Nijmegen binnenkwamen, ter hoogte van de Scheidingsweg, zaten duizenden mensen langs de kant om de wandelaars aan te moedigen naar de finish. Vanaf de kruising St. Annastraat-Groesbeekseweg waren er tribunes, welke allemaal vol zaten. De intocht is bovendien extra goed verlopen, omdat er geen regen is gevallen.

Bekijk ook het fotoalbum van de intocht!

NIJMEGEN – Een kwart van de mannelijke Vierdaagselopers en een derde van de vrouwelijke Vierdaagselopers heeft een verhoogd risico op chronische ziekten. Dat blijkt uit de eerste resultaten van het grote leefstijlonderzoek van inspanningsfysioloog Maria Hopman van het UMC St. Radboud. In een persconferentie noemde Hopman het vergelijken tussen mannen en vrouwen, wat betreft de lichaamsvorm, appels en peren: appel als vet om de buik en peer als vet rondom de heupen. ‘Appel-types’ blijken een verhoogd risico te lopen op chronische ziektes. In het kader van het grote leefstijlonderzoek riep Hopman, die het onderzoek samen met Zorgverzekeraar VGZ uitvoert, alle Nederlandse Vierdaagselopers van 18 jaar en ouder op een vragenlijst in te vullen. De wandelaars werd gevraagd naar hun leefstijl, gezondheid en kwaliteit van leven. Tot nu toe hebben bijna 10.000 van hen de online vragenlijst ingevuld.

24 procent van de mannen komt in de ‘gevarenzone’ met een buikomvang van 102 centimeter. Bij vrouwen ligt de gemiddelde buikomvang op 85 centimeter en overschrijdt 33 procent van hen de risicogrens van 88 centimeter.

En dan word je wakker rond half drie: de normale tijd om op te staan. Maar het is na gisteren niet meer nodig. Dus kon ik me (helaas) nog een keertje omdraaien. Omdat dit ook niet echt lukte ben ik maar even foto’s gaan kijken op de laptop. De indeling van de dag werd anders. Ik probeerde naar Groesbeek te rijden om mijn broer aan te gaan moedige met zijn eenzame kilometers. En na een tijdje bleek dat je bij de Zevenheuvelenweg kon parkeren. Heel mooi, want je stond al direct op het parcours. In Groesbeek zag ik rond half tien de vroege wandelaars al voorbij komen. En dat ging uren zo door. Het was een gezellige boel, dat ik ook gewend was van de 14 maal dat ik deze dag wel succesvol had afgelegd.

Toen mijn broer voorbij was gekomen, reed ik terug naar Nijmegen. Hij had het moeilijk, dus in Nijmegen probeerde ik hem nog even op te vangen. Tijdens de rit naar Nijmegen sloeg het weer om. Er kwam een stortregen over de wandelaars. De regen die al dagen was voorspeld. Zodoende haalden de laatste wandelaars een nat pak. Maar ze werden gelukkig goed bemoedigd door de supporters langs de kant. Morgen is er voor de doorzetters een nog grootser onthaal.

Op de Wedren was het een vrolijke boel en een dweilorkestje stond zelfs op de tafels te spelen om de wandelaars te belonen voor de prestatie. En wat mijn knie betreft: het gaat al wel beter. Had ik misschien toch… Maar gisteren kon ik echt bijna geen stap meer zetten zonder het gevoel door het gewricht te gaan.

Morgen de gladiolen, iedereen, maar zeker mijn broer veel succes met het voltooien van de dag van Cuijk (en de Vierdaagse).

NIJMEGEN – Wandelaars werden door het Rode Kruis en de marsleiding van de Vierdaagse donderdag gewaarschuwd voor een ‘spookambulance’ die de afgelopen dagen bij de start- en finishlocatie van de Vierdaagse, de Wedren, stond. De man bij de ambulance is geen officiële hulpverlener van het Rode Kruis of de Vierdaagse-organisatie. Volgens het Rode Kruis is de man alleen EHBO’er, meldt Veluwezoom Nieuws. Het is onduidelijk of de man de afgelopen dagen ook daadwerkelijk wandelaars heeft ‘geholpen’. Het Rode Kruis heef de politie ingeschakeld.

De derde dag was echt loodzwaar voor mij. Begon vanochtend al stom. Een van mijn contactlenzen gleed van mijn vingers af en die zijn zo dun, dus die zie je bijna niet. Wij met zijn tweeën zoeken maar Theo had net zijn handen helemaal ingesmeerd met tijgerbalsem dus kon de lens niet pakken en ik zie lekker veel zonder lens. Gelukkig toch gelukt want had ook mijn bril vergeten, lekker suf. Ook ontdekte in een kleine blaar aan de binnenkant van voorvoet; Compeed opgedaan maar liep helemaal niet lekker. De pijn werd steeds erger en bij Ottersum naar de EHBO-post gegaan, maar was wel een lange wachttijd. Bleek dat ik ook een grote blaar op kleine teen had. Super behandeld daar, ook nog gezellig, en toen kon ik weer verder, We waren wel een uur achter op schema dus hebben flink gespeerd, voor zover dat kon met mijn voet.

Weinig gepauzeerd en uiteindelijk toch nog om 16:10 uur binnen. Ik was als de dood dat we niet op tijd zouden zijn, zaten ook nog in een flinke hoosbui op de Zevenheuvelenweg. Door en door nat kwamen we binnen. Ben mezelf goed tegengekomen vandaag maar blijk toch een doorzetter te zijn. Wat ik wel gênant vond, is dat we na dat uur bij de EHBO het hele legioen kwijt waren. Af en toe liepen we met zijn tweeën en bleven mensen langs de kant toch enthouisast. Blijkt dat ik me toch lekker veilig voel binnen het loperslegioen, dan val je niet zo op. Gelukkig kwamen bij Groesbeek alle andere lopers weer tegen; geeft een fijner gevoel. En al die mensen in die campers langs de kant van de weg daar bij Zevenheuvelen en Berg en Dal: kei-gezellig.

In ieder geval heb ik, als ik morgen mag uitlopen, twee keer meegedaan, in 2009 de 40 kilometer en nu de 50. Is wel mooi geweest zo. Voortaan als toeschouwer en feestganger. Wat wel als een rode draad door de dagen komt is Jan Vulpen, boomzager. Overal hangen zijn stickers en elke dag stond hij, of was het zijn pr-man? Wie zal het zeggen? Ineens ergens op de route met stickers als een soort duveltje uit een doosje. Ik vraag me af of wij Vierdaagse-lopers de goede doelgroep zijn voor de boomzager. Aan de andere kant: zijn naam vergeet ik nooit meer. Dat dan weer wel.

Verder heb ik genoten van de mooie uitzichten vanaf de Zevenheuvelenweg en weer van alle mensen langs de kant van de weg. Wat een feest is dat! Hoop dat morgen alles goed gaat en dat we op weg kunnen naar de gladiolen!

Dag 3 zit er weer op. Ik was weer vroeg in de middag binnen. Het ging ook echt boven verwachting goed! Toen we richting Malden gingen, had de IKEA flink uitgepakt. In een weiland stonden allemaal tenten met complete slaapkamers waar je gewoon op mocht liggen. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, anders had ik hier zeker een foto van gemaakt. Even later liepen we langs het kanaal vanwaar ik de Cuijkse kerk kon zien. Had dus zomaar de pont naar huis kunnen nemen. Heb ik uiteraard niet gedaan. Vriendinnetjes waren van plan om langs de weg te zitten voor mij en twee andere vriendinnen, maar helaas was ik te snel in Plasmolen waardoor zij dus niet op tijd waren om mij te zien. Ik verwacht dat dit morgen wordt goedgemaakt!

Op de heuvel bij Breedeweg raakte ik in gesprek met twee mariniers met wie ik tot de laatste militaire rust heb meegelopen. Door deze gezelligheid heb ik, denk ik, de rustplaats van mijn werkgever gemist. Maar dat geeft niet, want het ging echt weer lekker. Die mariniers namen hun rust op die militaire rustplaats en ik liep door. Eigenlijk met de verwachting de rust van mijn werkgever nog tegengekomen. Wist ook niet meer waar zij zouden staan. Bij de laatste heuvel kwam ik nog een opa met kleinkind tegen die de 30 kilometer-afstand lopen. Deze begonnen tegen mij aan te praten of ik Big Brother Ruud al had gezien. Had ik vandaag niet gezien. Toen vroeg hij of ik van knuffelen houd en moest er dus geknuffeld worden. Was wel grappig.

Even later kwam ik een bord tegen waarop stond aangegeven dat we nog maar 5,8 kilometer hoefden te lopen. Toen vond ik het ook niet meer nodig om nog te gaan zitten. Even later werd er nog aangegeven dat we nog 2,8 kilometer te gaan hadden. Toen kon het mij niet snel genoeg gaan. Bij elke bocht hoopte ik bij de finish te zijn, maar dat was meestal niet het geval. Dat vond ik wel vervelend. Bij de Wedren stonden mijn ouders mij op te wachten en hebben we daar nog op het terras wat gedronken. Nadat ik nog bij de Perskindol-stand ben geweest, zijn we richting station gelopen. Toen we net in de trein zaten leek het alsof de regen met
bakken uit de hemel kwam vallen, dus was blij dat ik voor de bui binnen was! Heb nu wel last van mijn benen en mijn voeten, maar dat hoort er allemaal bij. Ik heb in ieder geval geen blaren!

Op naar de laatste dag, door mijn eigen durpske Kuuk!