Over dag van de 4Daagse wordt gezegd dat je gedragen wordt door het publiek en dat je dan niet meer uitvalt. Ik kan je vertellen dat ik dag 4 vooral tot ongeveer 20 km het heel zwaar heb gehad!

We startten om 05.40 uur en toen was ik al misselijk. ‘sMorgens had ik al geen hap door mijn keel gekregen, spanning? Ik wist dat ik moest eten, dus heb ik een sultana gepakt. Al wandelend deed ik hier ruim een uur over en ik voelde me nog niet beter. Ik had gewoon geen krachten en kon echt niet meer. Het zal een combinatie geweest zijn van weinig slaap (gemiddeld 5.5 uur per nacht) en al 120 km in de benen.

Op ongeveer 5 km hebben we een rust gehouden, ik zat er zo doorheen!!! Hans verplichtte mij om een boterham te eten. Ik wilde niet, ik kon niet meer, maar zette toch door. Daarna wandelden we weer door. Het ging niet snel en ik kon alleen maar denken aan slapen. Pijn had ik niet, ik had gewoon geen krachten..

De volgende rust hielden we vlak voor Overasselt, op 13.6 km. Misselijk was ik nog steeds en kracht was nog ver te zoeken. Ik nam een cola en hoopte dat die mij wat kon oppeppen. Na een kwartiertje liepen we weer door en langzaam aan begon ik weer wat op te knappen. Na een plaspauze kwamen we op de dijk. Een erg lange dijk waar we bijna 1.5 uur overheen liepen. Maar ik voelde me steeds beter en toen we bij de brug over de Maas kwamen was ik weer helemaal de oude. Ik begon weer te genieten van het publiek en de omgeving!!! YES!

We liepen door Linden waar het erg gezellig was met veel publiek en ik genoot echt. Vervolgens door een mooie omgeving naar Beers waar we een volgende rust met een kopje soep hielden.

Vanaf hier begon het al drukker te worden, maar in Cuijk was het helemaal een feest! Wat een mensen, rijendik stonden ze ons aan te moedigen. Over de Pontonbrug richting Mook, waar Sander (mijn vriend) stond. Hier kwamen we Bjorn ook weer tegen en vanaf toen hebben we samen gelopen.

Door Molenhoek naar Malden was het gezellig met veel wandelaars en veel enthousiast publiek. Je ruikt de finish al, maar weet dat je er nog niet bent!

Qua kilometers is het niet ver meer, maar door de drukte gaat het allemaal niet zo snel. Dat is niet erg, we hebben nog ruim 3 uur de tijd voordat de finish sluit. (18.00 uur)

Op 4 km voor de finish hebben we nog een laatste rust gehouden en toen de Via Gladiola over. Je ziet het altijd op tv, hoe gezellig het daar is, maar als je daar zelf loopt krijg je echt kippenvel. Helemaal een brok in mijn keel kreeg ik toen we langs de patienten van het Radboud Ziekenhuis liepen. Je ziet ze liggen aan het infuus, dan vergeet je al je eigen pijn en ben je blij dat je kan lopen!

Het is heel bijzonder om over de Via Gladiola te mogen wandelen. Het publiek is zo ontzettend geweldig en ik voelde me super! Geen last meer van moeheid of pijn!! Ik danste richting de finish! De gladiolen die het publiek uitdeelt nam ik van harte aan!
Bij de rotonde stond mijn moeder, een oom en een kennis om ons succes te wensen. Sander stond ook nog met een vriend in het publiek. Je ziet de finish, daar heb je zolang naar toegeleefd en nu is het dan eindelijk zover!!!

Geweldig dat ik het toch gehaald heb, dat had ik vanmorgen echt niet kunnen denken. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik dan HET kruisje ophaalde!!! EINDELIJK!!! IK HEB HET GEHAALD! En ik niet alleen, ook Bjorn en Hans zijn toppers met een 4daagse kruis.

Nu is het dan echt voorbij! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het gehaald heb. Ik heb zoveel moeilijke momenten gehad waar Hans mij een ‘schop onder mijn kont’ moest geven. En dat heeft hij gedaan en daar ben ik hem heel dankbaar voor. De vragen of ik volgend jaar weer mee doe beginnen direct al te komen. Ik weet het nog niet, daar moet ik rustig over nadenken. Qua sfeer, feest en publiek zeg ik direct JA! Het publiek heeft me er doorheen geholpen, ik ben ze dankbaar! Maar ik heb ook veel pijn gehad en momenten dat ik het niet meer zag zitten. Dan is het belangrijk dat je een goed wandelmaatje hebt.

We zullen zien…… Ik heb ontzettend genoten van wat me allemaal is overkomen en ik wil het iedereen aanraden om dit minimaal 1 keer in je leven mee te maken!

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslagen, ik vond het heel erg leuk om jullie op de hoogte te houden!

Agnes Paree

Lees alle verslagen van Agnes:
Eerste wandeldag
Tweede wandeldag
Derde wandeldag

In een zin: we hebben het gehaald! Oké, we zullen ook een uitgebreider verslag doen. De ochtend begon soepel, maar na vijf kilometer was dit soepele gevoel weer weg. Ilja voelde haar blaren steeds meer vollopen, Jolien voelde bij iedere stap haar spieren stijver worden. Bovendien was het stuk dat we ‘s ochtends liepen vrij saai. Een deel hadden we al een keer gelopen, en een ander stuk bestond uit een paar kilometer dijk waar geen eind aan leek te komen. Aan het eind van de dijk, waar we rond de zeventien kilometer hadden afgelegd, hebben we even een pauze genomen. Even de benen omhoog, naar het toilet en wat suiker naar binnen werken, en we konden er weer even tegenaan.

Voor we op pad gingen hadden we gehoord dat Linden een klein dorp is, maar wel een dorp waar echt een feest gebouwd wordt. Dat hebben we gemerkt: langs de hele route hingen aan beide kanten van de weg doeken aan een waslijn, en toen we het dorp in en uit liepen stonden mannen verkleed die ons verwelkomden en uitzwaaiden. Hoewel het stuk Linden niet lang was, was het een leuk stuk.

In Cuijk hebben we de tweede rust genomen bij de Rabobank. Hier kregen we al een speldje, dus het voelde al een beetje alsof we al binnen waren. Na een korte rust liepen we door naar de tweede Rode Kruis post, want Ilja had al aangegeven dat ze hier haar voeten wilde laten nakijken. Gelukkig was er geen wachtrij. Jolien moest buiten wachten, en besloot na een tijdje in de massageruimte te kijken of er plaats was omdat het wachten wel érg lang duurde.

Na de massage kon Jolien weer fris op pad, maar Ilja had wat moeite met op gang komen. Gelukkig was het laatste stuk minder zwaar dan het stuk dat we ‘s ochtends hadden afgelegd. Dorpen werden afgewisseld met stillere wegen, hoewel de dorpen met gezelligheid nu wel overhand namen. Toen we eenmaal in Malden waren begon het feest echt. Hier kwamen we de eerste bekenden tegen, en de laatste kilometers kwamen we meer mensen tegen. Iedere paar kilometer even stilstaan kwam ons eigenlijk wel goed uit, want we hadden geen zin meer om lange einden te lopen. De korte onderbrekingen waren erg fijn.
Ondertussen waren we al op de meest bekende Vierdaagse weg: de Sint Anna of Via Gladiola. Het was een groot feest, en de vele toeschouwers moedigden iedereen aan waardoor het lopen gemakkelijker ging. Toch waren de laatste meters weer zwaar. Hier hebben we dan ook rustig gelopen. Anders kon het ook niet, omdat het op de straat vrij druk was. Het ene moment liepen we tussen militairen, dan weer politie.

Vlak voor de Wedren zagen we een bord boven de weg welke aangaf dat hier de afslag ‘Wedren’ was. We stootten elkaar aan en wisten dat we het weer gehaald hadden. Wat ‘s ochtends nog ver weg leek is toch nog snel gekomen: de finish. We hebben zo snel mogelijk onze medaille opgehaald, wat toch nog vrij lang duurde door de drukte. We hebben nog even nagenoten op een van de terrassen en vervolgens zijn we naar huis gegaan.

Nu de Vierdaagse voorbij is, zien we weer vooral de positieve dingen: de gezelligheid in dorpen en de sfeer onder de wandelaars. Toch weten we ook dat het zwaar was, en daarom weten we nog niet of we er volgend jaar wel of niet bij zijn. Jullie zullen zien… Misschien tot volgend jaar!

Dag 3 van de 4daagse begon goed. Ik had geen last meer van mijn asfaltbrand en met onze late start zijn we deze dag al om 06:20 gestart. Eerst liepen we een stuk hetzelfde als gisteren door Nijmegen. Hier werden we weer aangemoedigd door de altijd gezellige jeugd. De weg naar Malden ging langs het Maas-Waal-kanaal wat er mooi was. In Malden was het gezellig met veel publiek en muziek. Vanuit daar wandelden we via Molenhoek achter de militairen aan naar Mook. Hier stond Mama als verrassing ; dat was erg leuk! Vervolgens liepen we al zingend door naar Plasmolen. Het publiek was ook hier erg enthousiast en dat hielp me er echt doorheen. Ik begon was last te krijgen van de asfaltbrand maar vooral van de spieren in mijn kuiten.

Op het 20km punt in Milsbeek namen we een 2e rust. Ik had er zo doorheen, wist echt hoe ik verder moest lopen. Gelukkig kon ik hier een massage krijgen van een hele lieve sportmasseuse. Het deed wel een beetje pijn maar mijn kuiten hadden dit nodig, want ze zaten allebei vast. Gedurende de massage werd de pijn van de asfaltbrand ook minder en na een half uurtje masseren kon ik er weer tegen aan. Had wat opstart problemen, maar met 2 asperines was ik er weer. Wow, die massage had echt goed geholpen, het was alsof ik over de weg ‘vloog’. We liepen net na het gezellige Milsbeek mijn broer Bjorn tegen het lijf. Hij was een patatje aan het eten en ik bleef bij hem terwijl Hans doorliep op zoek naar een toilet. Ik zou hem later weer zien, maar helaas kwam ik hem pas weer tegen bij de finish. Ik heb altijd gedacht dat de heuvels pas na Groesbeek beginnen, maar deze begonnen voor ons lopers al direct na Milsbeek. Het is zwaar maar ik voel me goed en met Bjorn is het erg gezellig. Via Breedeweg wandelen we over de heuvels naar Groesbeek. Hier staat enorm veel en enthousiast publiek. Mama staat langs de kant en bij haar eet ik een appeltje. Na Groesbeek komen we dan echt op de Zevenheuvelenweg en die is echt zwaar! Er staat veel publiek langs de weg en die helpen je er goed doorheen. Het uitzicht is hier erg mooi en ik maak veel foto’s. De sfeer is hier geweldig en doet ons denken aan een touretappe bergop naar Alpe d’Huez. Heuvels op en heuvels af komen we door Berg en Dal en vanaf hier is het nog maar ‘een klein stukje’ ; een 5km naar de finish in Nijmegen.

Publiek wordt luider en luider en er is steeds meer muziek te horen. Als ze dan ook nog ‘You Never Walk Never Alone’ draaien en iedereen, publiek en lopers , uit volle borst meezingt, krijg ik echt kippenvel! Ik kan nu al niet wachten tot ik morgen over de Via Gladiola mag wandelen. Vanavond krijg ik nog een massage op de camping en dan ben ik helemaal klaar voor de laatste dag. De finish ga ik zeker weten halen!

Agnes Paree

De dag begon zoals de voorgaande dagen erg vroeg. Om half 5 zaten we alweer in de auto op weg naar de Wedren. Zoals gewoonlijk was het er erg druk, maar toch ging het starten redelijk vlot. Vandaag kregen we ook de ouderwetse controlekaart die geknipt moet worden. Bij de punten waar vandaag geknipt moest worden, liep het beter door dan met het scannen van de polsbandjes. De dag begon redelijk moeilijk. We hadden last van spierpijn en blaren, maar ook het tekort aan slaap maakte het extra moeilijk. Na een tijdje liepen we toch weer een goed tempo. Omdat we vroeg startten en redelijk hard liepen, zagen we na 3 uur al veel mensen die 50 kilometer lopen. Dit gaf ons extra moed, omdat deze mensen een uurtje eerder waren gestart.

Onze eerst rust was bij de tweede militaire rustplaats. Ook deze keer hoefden we niet te wachten, alleen duurde het blaren prikken en aftapen weer lang: na anderhalf uur konden we pas weer op pad. Het was een stuk drukker op de weg, en hierdoor konden we niet goed op gang komen. Toen we weer de smaak te pakken hadden, kwamen we in Groesbeek. Ondanks de heuvels, ging het lopen best goed, door de gezelligheid langs de weg.

In Groesbeek hebben we nog even gerust, en wat soep gegeten. Om daarna weer door te lopen viel zeker niet mee. We waren stijf, onze voeten deden pijn en we hadden geen zin meer. Maar toch liepen we door.

De laatste 5 kilometer waren ook zwaar. We waren moe, maar toch hebben we de finish bereikt. Vanavond gaan we extra vroeg naar bed, zodat we morgen lekker uitgerust zijn. We hebben erg zin in morgen, maar zijn toch ook blij als we klaar zijn!

Jolien en Ilja Kregting

De dag van Groesbeek is rustig verlopen laat de marsleiding en het Rode Kruis weten. In totaal lieten meer dan 650 wandelaars hun voeten behandelen bij een Rode Kruis post. Vier wandelaars zijn met lichamelijke problemen naar het ziekenhuis vervoerd. Bij de persconferentie van vandaag herhaalde marleider Johan Willemstein nogmaals het zeer vervelend te vinden dat het polsbandjes systeem niet goed functioneerde. Morgen wordt er onweer en regen verwacht met de intocht van de 94e Vierdaagse de organisatie geeft als advies aan de wandelaars om een droog shirt en eventueel droge sokken mee te nemen. Ook een regen jas / poncho is handig om voor de zekerheid mee te nemen. De vierde wandeldag staat bekend als de dag van Cuijk ook zullen de wandelaars Grave, Mook, Molenhoek en Malden aandoen met daarna natuurlijk de Via Gladiola als laatste hindernis naar de finish.

Uitvallers
Vandaag zijn 843 mensen gestopt met het lopen van de Vierdaagse dit is een normaal aantal voor de derde wandeldag. In totaal zijn er 3.231 uitvallers tot en met vandaag.

Bekijk hier het fotoalbum van de derde wandeldag!

Dag 2 van de 4daagse staat ook wel bekend als ‘Roze Woensdag’. Onder de wandelaars wordt deze dag ook wel beschreven als een van de zwaardere dagen. Ze zeggen dat als je deze dag gehaald hebt je de rest ook wel zal halen. We zullen zien. Het begon al dat de ketting van mijn fiets eraf ging maar gelukkig kon ik de fiets van mijn moeder gebruiken.

Op de Wedren was het weer erg druk, maar dat vind ik niet zo erg. Hans was zijn vroege startkaart vergeten en zodoende kon ik nog even beter wakker worden. Om 06:15 gingen we van start. Eerst loop je een groot gedeelte door Nijmegen waar je ook vandaag weer door de aangeschoten maar gezellige jeugd luid werd aangemoedigd.

Na het centrum werd het rustiger met supporters. We liepen over het viaduct van de snelweg A73 heen. Altijd leuk, toeterende auto’s en vrachtwagens! Daarna liepen we een stuk door het bos. Dat was erg mooi, ook omdat ik niet had verwacht door een bos te lopen. We liepen door Alverna waar we gezellig werd aangemoedigd. Maar helemaal super werd dhet toen we door Wijchen kwamen. Wat een fantastisch publiek, zo gezellig en enthousiast. Mama stond er ook, dat was lief. Vanuit Wijchen naar Beuningen vond ik erg zwaar. Ik heb asfalt-brand op mijn benen en met de zon erop is dat erg pijnlijk. Gelukkig wist het publiek mij in Beuningen weer flink op te peppen ! Vanuit daar met goede moed naar Weurt. Weer over een lange weg in de brandende zon. Mijn benen deden super veel pijn en het huilen stond me nader dan het lachen. Bij de Sluis van Weurt werd het me allemaal teveel en zijn we even gestopt. Ik kon gewoon niet meer. En hoe geweldig het publiek ook was, ze zeiden dat ik er bijna was. Dat klopt ook wel, ik moest nog maar 5 km maar als je niet meer kan is een uur wandelen in het vooruitzicht erg lang. Ik heb mezelf echt een schop onder mijn kont moeten geven, maar ik wilde door. Onderweg werd ik extra gesteund door medewandelaars en de promotie dames van Red Bull stonden precies op de juiste plaats met extra energie! We kwamen Nijmegen binnen en ik zag een spandoek met de tekst ‘Zit je er helemaal doorheen, de buurt helpt je weer op de been!’ En dat hebben ze gedaan! De aanmoedigingen, de muziek en het luide applaus ; zij gaven het en ik had het echt nodig. Zonder hen had ik het misschien niet gered, dus bij deze: BEDANKT !! Weer wat opgepept liep ik door de ‘roze’ straten. Er kwamen tranen van geluk en van pijn toen ik eindelijk de finishlijn passeerde.

Wat ben ik blij dat ik deze dag gehaald heb. We zitten op de helft!

Agnes Paree

Gisteravond bleek dat papa erg last had van zijn teen. Dit zag hij al aankomen, hij had namelijk afgelopen weekend zijn teen gestoten en dit ging steeds meer pijn doen, waarschijnlijk is het zelfs gekneusd. 40km wandelen bevordert dit natuurlijk niet. Wat we al zagen aankomen, gebeurde: onze vader is niet gestart op deze tweede wandeldag. Hij kon nog net zijn bed uitkomen vanmorgen en een paar passen zetten, maar toen gaf hij het al op. Het gevolg is dat er nog maar twee paar voeten onderweg naar de Via Gladiola zijn.

Omdat wij allebei niet veel zin hadden om te gaan lopen zonder onze vader, zijn we met frisse tegenzin op pad gegaan. De eerste tien kilometer gingen soepel, we waren fris en voelden onze voeten niet. NOG niet, want dit kwam later wel. Bij de tweede militaire rustplaats zijn we gestopt om onze blaren na te laten kijken. Hier hebben we een uur gelegen, waarin ze alleen bezig waren met blaren prikken en voeten tapen. Dit geeft wel aan hoe ernstig het was. Vooral de behandeling van Ilja nam veel tijd in beslag.
Het uurtje rust heeft ons goed gedaan. De volgende kilometers hebben we zonder moeite gelopen, hoewel de eerste paar stappen wel lastig waren in verband met druk op onze blaren.

Het eind was weer vrij zwaar, maar dit komt natuurlijk ook omdat de finish in zicht was. Lopen door het Waterkwartier in Nijmegen was wel gezellig, dit vrolijkte ons weer een beetje op. Vervolgens kregen we op de Waalkade een heerlijke pannenkoek, en zo konden we de laatste meters gemakkelijk afleggen.

Na de nodige behandelingen bij de EHBO en masseurs kunnen we morgen weer fris aan de start verschijnen, klaar voor een nieuwe dag vol afzien maar toch ook veel plezier.

Jolien en Ilja Kregting

Er wordt altijd veel gezegd over de 2e dag. Het is saai, het is zwaar, als je de 2e dag doorkomt dan red je het wel en nog meer van de clichés.

Hoe was dag 2? Het begon prima, de voeten waren wel wat moe, maar de dag was zeker een stuk gezelliger dan gisteren. Je raakt toch aan het wandelen en de cultuur die de vierdaagse is gewend. Je bent wat minder van slag als het tempo veranderd en je geniet meer van wat je om je heen ziet. Het was wel nog steeds warm vandaag en we hebben daarom ook een paar extra pauzes ingelast. In Wijchen vonden we de parfecte plek voor een koppie soep. In het gebouw van de wijkvereniging was er geen rij, heerlijke soep en konden we lekker in de schaduw zitten. Dat was een prima lunch!

Gelukkig konden we onderweg ook nog even genieten van de goede zorgen van de tent van Alliander en heerlijke appeltaart bij een huisartenpost in Beuningen, waar de vriend van een van de meiden uit mijn clubje werkt. Mark – bedankt!

Met genoeg eten en drinken achter de kiezen ging het laatste stuk veel beter dan op dag 1. Voordat we het centrum van Nijmegen in liepen, hebben we nog even gerust en toen de Waalkade op. Daar heb ik echt veel meer van kunnen genieten dan de eerste dag. Ik ben zelfs nog even bij café Faber gestopt voor een biertje – de eerste van de week!

Nu de voetjes op de bank met een roseetje proosten op roze woensdag!

Nicole Bisschop

Toen om half drie de wekker ging stonden we op vol goede moed. Snel aankleden, eten, de voeten afplakken met tape en natuurlijk zonnebrandcrème op doen. Er werd al gezegd dat het een erg warme dag zou worden, waardoor we ook een uur eerder startten. We zijn naar Lent gereden met de auto, en daar verder met de bus. Iets later dan vier uur kwamen we aan op de Wedren. We mochten vandaag namelijk vroeg starten. Op de Wedren was het al druk, waardoor we nog meer zin kregen om te starten. We zijn achteraan in de rij gesloten, en na twintig minuten liepen ook wij door een poortje om ons polsbandje te laten scannen. De Vierdaagse kon beginnen!

Het eerste stuk door Nijmegen zelf vonden we erg gezellig, omdat er veel jonge mensen waren. Zij waren net of nog niet klaar met feesten. Als eerst kwamen we natuurlijk door Lent en Bemmel. Erg gezellig, en ook aardig druk voor zes uur ’s ochtends! Wij vinden de eerste dag de leukste dag van de Vierdaagse. Dit komt voor een groot deel doordat we zelf in de buurt wonen waar er dan gewandeld wordt. Er zijn dus ook meer mensen die langs de weg staan die we kennen, dan op de andere drie dagen.

Elst was ook erg gezellig. Hier hebben we onze eerste rust genomen, wat erg lekker was na zo’n twintig kilometer wandelen. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van het Rabobank terras, waarvoor we ons hadden ingeschreven. Soep en een broodje werd gebracht aan de tafel, je hoefde dus niet in een rij te gaan staan. Erg goede service dus! In Elst was het niet alleen voor ons een feestje, maar ook voor de mensen die langs de weg stonden was het erg gezellig.

Daarna kwam een vrij lang stuk op weg naar Oosterhout, waarin we Valburg en Slijk-Ewijk passeerden. Omdat deze dorpen niet heel groot zijn, was de doortocht niet zo’n groot feest als in Elst. In Oosterhout was het wel weer erg gezellig, waardoor het lopen toch net wat makkelijker ging.

En toen kwam de beruchte Oosterhoutse dijk. Toen we daar liepen was het een uur of elf, waardoor de zon nog niet op zijn warmst straalde. De temperatuur was inmiddels al wel erg hoog! Er waren gelukkig genoeg plaatsen waar je lekker koud water kreeg.

De laatste kilometers waren wel erg zwaar. Dit hadden we twee jaar terug ook al ondervonden. Je weet dat je er bijna bent, maar toch loop je nog zo een uur door! Het verschil met dertig kilometer is goed te merken. De sfeer bij veertig kilometer vonden wij veel leuker, en het wandeltempo ligt ook hoger. Toch zijn de tien extra kilometers goed te merken.

Om kwart over twaalf kwamen we op de Wedren aan, waar het al redelijk druk was. We hebben voor de laatste keer deze dag de polsbandjes laten scannen, waarna we zijn gaan zitten op het terras met een lekkere koude cola.

Helaas kreeg de leuke dag toch een raar eind. Nadat we een kwartiertje hadden gezeten werd onze vader plotseling onwel, en de EHBO kwam er gelukkig snel aan. Hierdoor hebben we ook weer een deel van de Rode Kruis post gezien, hoewel we dit met deze reden liever niet hadden gezien. Er kwamen veel mensen binnen die onwel waren geworden. Daar schrokken we wel van! Door de drukte in de stad en bij de EHBO-post waren we pas om vier uur thuis, helemaal kapot natuurlijk.

Nu gaan we lekker vroeg naar bed, zodat we morgen weer fit aan de start kunnen verschijnen. Maar eerst laten we ons nog even verwennen, en nemen we een heerlijke massage bij de plaatselijke EHBO-post!

Jolien en Ilja Kregting

Zo, de eerste dag zit erop. We mochten een uur eerder starten, en dat betekende in de late groep voor de 40km om 5:15. Omdat dit de eerste keer is dat ik de 4daagse loop, wist ik natuurlijk niet wat ik precies kon verwachten. Ik loop samen met nog 2 meiden die voor het eerst lopen en een vriendin die de 4daagse al een aantal keer heeft gelopen. Bij de start moesten we een half uur wachten voordat we op pad konden. Dat was wel even je verwachtingen bijstellen, want ik hoopte tegen zessen al een eind op weg te zijn. Het ging goed, en we konden goed in elkaars tempo meelopen. Elke 10 kilometer zijn we even gestopt voor een kop koffie, een broodje of een frisje. Het viel ontzettend mee met de temperatuur, het was zelfs op de dijk niet eens te heet. Vooral veel blijven drinken en je pet ophouden, dan kan er eigenlijk weinig gebeuren.

Wat is me nu het meeste opgevallen tijdens de eerste dag van mijn eerste vierdaagse? Het file lopen is denk ik wel de meest onverwachte. Ik had niet gedacht dat het op zoveel stukken zo druk zou zijn. Het eerste uur kon je eigenlijk niet je eigen tempo lopen en ook bij waterpunten en dorpen liep het aardig vast. Als laatste nog een heel groot word van dank voor alle mensen langs de kant. De waterslangen, fontijnen, snoepjes, liedjes, muziek en het gejuich maakten de eerste dag al tot een onvergetelijk evenement. Nu de voeten omhoog en er morgen weer tegenaan!

Nicole Bisschop