NIJMEGEN – Zoals elk jaar, was er weer de intocht op de St. Annastraat en de Oranjesingel in Nijmegen. Op de Via Gladiola stonden de mensen rijen dik langs de kant om de wandelaars aan te moedigen. Zelfs toen de wandelaars nog maar mondjesmaat binnenkwamen, zat de route van de intocht volledig vol. Vanaf het moment dat de wandelaars Nijmegen binnenkwamen, ter hoogte van de Scheidingsweg, zaten duizenden mensen langs de kant om de wandelaars aan te moedigen naar de finish. Vanaf de kruising St. Annastraat-Groesbeekseweg waren er tribunes, welke allemaal vol zaten. De intocht is bovendien extra goed verlopen, omdat er geen regen is gevallen.

Bekijk ook het fotoalbum van de intocht!

NIJMEGEN – Een kwart van de mannelijke Vierdaagselopers en een derde van de vrouwelijke Vierdaagselopers heeft een verhoogd risico op chronische ziekten. Dat blijkt uit de eerste resultaten van het grote leefstijlonderzoek van inspanningsfysioloog Maria Hopman van het UMC St. Radboud. In een persconferentie noemde Hopman het vergelijken tussen mannen en vrouwen, wat betreft de lichaamsvorm, appels en peren: appel als vet om de buik en peer als vet rondom de heupen. ‘Appel-types’ blijken een verhoogd risico te lopen op chronische ziektes. In het kader van het grote leefstijlonderzoek riep Hopman, die het onderzoek samen met Zorgverzekeraar VGZ uitvoert, alle Nederlandse Vierdaagselopers van 18 jaar en ouder op een vragenlijst in te vullen. De wandelaars werd gevraagd naar hun leefstijl, gezondheid en kwaliteit van leven. Tot nu toe hebben bijna 10.000 van hen de online vragenlijst ingevuld.

24 procent van de mannen komt in de ‘gevarenzone’ met een buikomvang van 102 centimeter. Bij vrouwen ligt de gemiddelde buikomvang op 85 centimeter en overschrijdt 33 procent van hen de risicogrens van 88 centimeter.

En dan word je wakker rond half drie: de normale tijd om op te staan. Maar het is na gisteren niet meer nodig. Dus kon ik me (helaas) nog een keertje omdraaien. Omdat dit ook niet echt lukte ben ik maar even foto’s gaan kijken op de laptop. De indeling van de dag werd anders. Ik probeerde naar Groesbeek te rijden om mijn broer aan te gaan moedige met zijn eenzame kilometers. En na een tijdje bleek dat je bij de Zevenheuvelenweg kon parkeren. Heel mooi, want je stond al direct op het parcours. In Groesbeek zag ik rond half tien de vroege wandelaars al voorbij komen. En dat ging uren zo door. Het was een gezellige boel, dat ik ook gewend was van de 14 maal dat ik deze dag wel succesvol had afgelegd.

Toen mijn broer voorbij was gekomen, reed ik terug naar Nijmegen. Hij had het moeilijk, dus in Nijmegen probeerde ik hem nog even op te vangen. Tijdens de rit naar Nijmegen sloeg het weer om. Er kwam een stortregen over de wandelaars. De regen die al dagen was voorspeld. Zodoende haalden de laatste wandelaars een nat pak. Maar ze werden gelukkig goed bemoedigd door de supporters langs de kant. Morgen is er voor de doorzetters een nog grootser onthaal.

Op de Wedren was het een vrolijke boel en een dweilorkestje stond zelfs op de tafels te spelen om de wandelaars te belonen voor de prestatie. En wat mijn knie betreft: het gaat al wel beter. Had ik misschien toch… Maar gisteren kon ik echt bijna geen stap meer zetten zonder het gevoel door het gewricht te gaan.

Morgen de gladiolen, iedereen, maar zeker mijn broer veel succes met het voltooien van de dag van Cuijk (en de Vierdaagse).

NIJMEGEN – Wandelaars werden door het Rode Kruis en de marsleiding van de Vierdaagse donderdag gewaarschuwd voor een ‘spookambulance’ die de afgelopen dagen bij de start- en finishlocatie van de Vierdaagse, de Wedren, stond. De man bij de ambulance is geen officiële hulpverlener van het Rode Kruis of de Vierdaagse-organisatie. Volgens het Rode Kruis is de man alleen EHBO’er, meldt Veluwezoom Nieuws. Het is onduidelijk of de man de afgelopen dagen ook daadwerkelijk wandelaars heeft ‘geholpen’. Het Rode Kruis heef de politie ingeschakeld.

De derde dag was echt loodzwaar voor mij. Begon vanochtend al stom. Een van mijn contactlenzen gleed van mijn vingers af en die zijn zo dun, dus die zie je bijna niet. Wij met zijn tweeën zoeken maar Theo had net zijn handen helemaal ingesmeerd met tijgerbalsem dus kon de lens niet pakken en ik zie lekker veel zonder lens. Gelukkig toch gelukt want had ook mijn bril vergeten, lekker suf. Ook ontdekte in een kleine blaar aan de binnenkant van voorvoet; Compeed opgedaan maar liep helemaal niet lekker. De pijn werd steeds erger en bij Ottersum naar de EHBO-post gegaan, maar was wel een lange wachttijd. Bleek dat ik ook een grote blaar op kleine teen had. Super behandeld daar, ook nog gezellig, en toen kon ik weer verder, We waren wel een uur achter op schema dus hebben flink gespeerd, voor zover dat kon met mijn voet.

Weinig gepauzeerd en uiteindelijk toch nog om 16:10 uur binnen. Ik was als de dood dat we niet op tijd zouden zijn, zaten ook nog in een flinke hoosbui op de Zevenheuvelenweg. Door en door nat kwamen we binnen. Ben mezelf goed tegengekomen vandaag maar blijk toch een doorzetter te zijn. Wat ik wel gênant vond, is dat we na dat uur bij de EHBO het hele legioen kwijt waren. Af en toe liepen we met zijn tweeën en bleven mensen langs de kant toch enthouisast. Blijkt dat ik me toch lekker veilig voel binnen het loperslegioen, dan val je niet zo op. Gelukkig kwamen bij Groesbeek alle andere lopers weer tegen; geeft een fijner gevoel. En al die mensen in die campers langs de kant van de weg daar bij Zevenheuvelen en Berg en Dal: kei-gezellig.

In ieder geval heb ik, als ik morgen mag uitlopen, twee keer meegedaan, in 2009 de 40 kilometer en nu de 50. Is wel mooi geweest zo. Voortaan als toeschouwer en feestganger. Wat wel als een rode draad door de dagen komt is Jan Vulpen, boomzager. Overal hangen zijn stickers en elke dag stond hij, of was het zijn pr-man? Wie zal het zeggen? Ineens ergens op de route met stickers als een soort duveltje uit een doosje. Ik vraag me af of wij Vierdaagse-lopers de goede doelgroep zijn voor de boomzager. Aan de andere kant: zijn naam vergeet ik nooit meer. Dat dan weer wel.

Verder heb ik genoten van de mooie uitzichten vanaf de Zevenheuvelenweg en weer van alle mensen langs de kant van de weg. Wat een feest is dat! Hoop dat morgen alles goed gaat en dat we op weg kunnen naar de gladiolen!

Dag 3 zit er weer op. Ik was weer vroeg in de middag binnen. Het ging ook echt boven verwachting goed! Toen we richting Malden gingen, had de IKEA flink uitgepakt. In een weiland stonden allemaal tenten met complete slaapkamers waar je gewoon op mocht liggen. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, anders had ik hier zeker een foto van gemaakt. Even later liepen we langs het kanaal vanwaar ik de Cuijkse kerk kon zien. Had dus zomaar de pont naar huis kunnen nemen. Heb ik uiteraard niet gedaan. Vriendinnetjes waren van plan om langs de weg te zitten voor mij en twee andere vriendinnen, maar helaas was ik te snel in Plasmolen waardoor zij dus niet op tijd waren om mij te zien. Ik verwacht dat dit morgen wordt goedgemaakt!

Op de heuvel bij Breedeweg raakte ik in gesprek met twee mariniers met wie ik tot de laatste militaire rust heb meegelopen. Door deze gezelligheid heb ik, denk ik, de rustplaats van mijn werkgever gemist. Maar dat geeft niet, want het ging echt weer lekker. Die mariniers namen hun rust op die militaire rustplaats en ik liep door. Eigenlijk met de verwachting de rust van mijn werkgever nog tegengekomen. Wist ook niet meer waar zij zouden staan. Bij de laatste heuvel kwam ik nog een opa met kleinkind tegen die de 30 kilometer-afstand lopen. Deze begonnen tegen mij aan te praten of ik Big Brother Ruud al had gezien. Had ik vandaag niet gezien. Toen vroeg hij of ik van knuffelen houd en moest er dus geknuffeld worden. Was wel grappig.

Even later kwam ik een bord tegen waarop stond aangegeven dat we nog maar 5,8 kilometer hoefden te lopen. Toen vond ik het ook niet meer nodig om nog te gaan zitten. Even later werd er nog aangegeven dat we nog 2,8 kilometer te gaan hadden. Toen kon het mij niet snel genoeg gaan. Bij elke bocht hoopte ik bij de finish te zijn, maar dat was meestal niet het geval. Dat vond ik wel vervelend. Bij de Wedren stonden mijn ouders mij op te wachten en hebben we daar nog op het terras wat gedronken. Nadat ik nog bij de Perskindol-stand ben geweest, zijn we richting station gelopen. Toen we net in de trein zaten leek het alsof de regen met
bakken uit de hemel kwam vallen, dus was blij dat ik voor de bui binnen was! Heb nu wel last van mijn benen en mijn voeten, maar dat hoort er allemaal bij. Ik heb in ieder geval geen blaren!

Op naar de laatste dag, door mijn eigen durpske Kuuk!

NIJMEGEN – Ruim 38.000 wandelaars hebben de derde dag van de Vierdaagse uitgelopen. De donderdag die ook wel bekend staat als de dag van Groesbeek, is gehaald door 38.596 deelnemers; 643 wandelaars moesten helaas afhaken. Eerder waren er 868 wandelaars uitgevallen op de tweede dag en 1.209 op de eerste dag. Morgen is de laatste dag, waarop de wandelaars weer een grootse intocht kunnen verwachten op de Via Gladiola. In totaal waren er 45.000 inschrijvingen en waren er 41.316 wandelaars gestart bij aanvang van de Vierdaagse.

Vandaag begon ik de dag met tranen in mijn ogen dankzij de blaren op mijn voeten. Terwijl ik naar de Wedren liep, hoorde ik mensen zeggen: ‘’Jeetje, als je nu toch al moeilijk loopt dan ga je toch niet meer starten?’’ En het mooie was, ik hoorde mezelf praten. Andere jaren en zelfs nog dit jaar heb ik vergelijkbare uitspraken gedaan. Nu begrijp ik waarom mensen doorgaan, niet opgeven en die finish koste wat kost willen bereiken. Zoals ik al eerder zei, het psychische gedeelte is het belangrijkst. Mijn loopmaatjes en ik grapten vandaag nog: ‘’Zeker een psychische bezigheid die Vierdaagse, want je moet wel een beetje prettig gestoord zijn om met de Vierdaagse mee te doen.’’ Precies, daarom halen velen mank en wel de finish.

Ik loop de Vierdaagse voor het goede doel, het KWF. Dankzij de sponsoring van mijn vrienden, familie en collega’s heb ik al een ontzettend mooi bedrag bij elkaar verzameld. Dit op zich is natuurlijk al een stimulering, maar mijn grootste drive was mijn ervaring in Alpe d’Hueze. Hier fietsen, lopen of rennen mensen voor het KWF, zes keer de Alpe d’Hueze op. Daar zei een van de deelneemsters tijdens het fietsen: ‘’Wat is pijn nu als je weet dat je kunt stoppen, rusten en de pijn weg kunt voelen gaan. Die keuze hebben kankerpatiënten niet hoor!’’ Hier moest ik vanmorgen aan denken toen ik met tranen in mijn ogen aan de start stond. Toen ging mijn knop om en dacht ik, hup gaan met die banaan. Pijn is maar iets relatiefs, als je het zo bekijkt. Ondanks een fysieke pijn die ik nooit had gedacht te kunnen doorstaan, heb ik heerlijk genoten vandaag. Wat een top gevoel!

Alle mensen aan de kant waren subliem. Wij nemen elke dag zelf een speakertje mee om naar muziek te kunnen luisteren op saaie stukken en die hebben we geen moment nodig gehad. De militairen zongen uit volle borst. Alle caravans waren uitgerukt om op de Zevenheuvelenweg een prachtig plaatje te creëren. In Groesbeek stonden de mensen van begin tot het eind met rijen dik langs de kant. Het is mooi om te zien hoe mensen spontaan gaan klappen als ze zien dat je het moeilijk hebt. Je motiverende woorden toe joelen, bloemen in je handen drukken en je handen toereiken om die laatste heuvels te beklimmen!

Dankzij een puik staaltje werk van de blarenpoli onderweg, lig ik nu al lekker met de voetjes omhoog. Morgen nog even een toefje op deze zure slagroomtaart zetten en dan heerlijk genieten van deze top prestatie!

Vandaag startten we met een late start, een paar minuten voor half zeven. Door de Ibuprofen die ik ’s ochtends ingenomen had, was het lopen vandaag beter te doen dan gister. De ergste kniepijn werd afgezwakt waardoor ik met meer plezier tijdens het lopen had. De eerste kilometers waren goed te doen. Na 10 kilometer ging ik naar de eerste post van het Rode Kruis om mijn knie te koelen. Hier werd ik door een militair en een andere wandelaar herkend van gister, erg toevallig. Zij zeiden dat ik er beter uitzag als gister en zo voelde ik me ook. Na een half uurtje liepen we weer door, op naar de volgende post. Ook daar kwam ik een militair tegen die ik herkende van gister. Na daar weer mijn knie gekoeld te hebben kon ik weer door.

Vlak na de tweede rust kwam ik mijn neefje tegen die aan het werk was, na daar kort mee gesproken te hebben en een motiverende peptolk ging ik vanuit Milsbeek door naar Breedeweg en Groesbeek. In alle drie de plaatsen was een goede sfeer, met veel mensen langs de kant van de weg en veel muziek. Mede door hun enthousiasme had ik plezier in het lopen.

In Groesbeek zat ik er even doorheen, ik kreeg weer erge last van mijn knie. Daarom nam ik nog een Ibuprofen, deze begon net te werken toen ik het Nijmegen Wandelt-camerateam tegen kwam. Na even met hen gepraat te hebben was ik er klaar voor om de laatste 15 kilometer te lopen. Dit was onder andere over de Zevenheuvelenweg. Na de eerste heuvel kwam de post van het Rode Kruis waar ik wederom mijn knie gekoeld heb, hier was ik echt aan toe! Tijdens het koelen sprak ik met enkele mensen van de marechaussee uit Noord-Holland, erg gezellig en motiverend.

Op naar de laatste kilometers. Die vielen zwaar, vooral als ik een heuvel afliep omdat ik dan meer druk op mijn knie zette. Na de laatste heuvel kwamen we nog vrienden van mijn zus tegen, die ons een peptolk gaven. We waren er bijna. We liepen door en ongeveer 5 kilometer voor de Wedren begon het hard te regenen, dat was erg zwaar lopen met natte schoenen en pijn aan mijn knie. Maar ik heb het gehaald. Rond 15:00 uur was ik op de Wedren. Op naar morgen, dag 4! Ik kijk nu al uit naar de Via Gladiola. Maar voor het zover is ga ik eerst mijn blaren prikken, genieten van een massage en slapen. Dan bekijk ik morgen hoe die laatste 40 kilometer gaan.

NIJMEGEN – Een deelnemer van de Vierdaagse moet de rest van de Vierdaagse aan zich voorbij laten gaan, omdat hij een deel van de route heeft gefietst. Op donderdagochtend kwam de man per fiets aan bij de controlepost in Ottersum, waarop de organisatie direct zijn polsbandje afnam. Jan Roelofs, communicatiemedewerker van Stichting 4Daagse heeft dit vanmiddag bevestigd aan Omroep Gelderland. En stelde lichtelijk verbaasd: ‘Dit is zelden of nooit gebeurd’.