Dag 3 zit er weer op. Ik was weer vroeg in de middag binnen. Het ging ook echt boven verwachting goed! Toen we richting Malden gingen, had de IKEA flink uitgepakt. In een weiland stonden allemaal tenten met complete slaapkamers waar je gewoon op mocht liggen. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, anders had ik hier zeker een foto van gemaakt. Even later liepen we langs het kanaal vanwaar ik de Cuijkse kerk kon zien. Had dus zomaar de pont naar huis kunnen nemen. Heb ik uiteraard niet gedaan. Vriendinnetjes waren van plan om langs de weg te zitten voor mij en twee andere vriendinnen, maar helaas was ik te snel in Plasmolen waardoor zij dus niet op tijd waren om mij te zien. Ik verwacht dat dit morgen wordt goedgemaakt!

Op de heuvel bij Breedeweg raakte ik in gesprek met twee mariniers met wie ik tot de laatste militaire rust heb meegelopen. Door deze gezelligheid heb ik, denk ik, de rustplaats van mijn werkgever gemist. Maar dat geeft niet, want het ging echt weer lekker. Die mariniers namen hun rust op die militaire rustplaats en ik liep door. Eigenlijk met de verwachting de rust van mijn werkgever nog tegengekomen. Wist ook niet meer waar zij zouden staan. Bij de laatste heuvel kwam ik nog een opa met kleinkind tegen die de 30 kilometer-afstand lopen. Deze begonnen tegen mij aan te praten of ik Big Brother Ruud al had gezien. Had ik vandaag niet gezien. Toen vroeg hij of ik van knuffelen houd en moest er dus geknuffeld worden. Was wel grappig.

Even later kwam ik een bord tegen waarop stond aangegeven dat we nog maar 5,8 kilometer hoefden te lopen. Toen vond ik het ook niet meer nodig om nog te gaan zitten. Even later werd er nog aangegeven dat we nog 2,8 kilometer te gaan hadden. Toen kon het mij niet snel genoeg gaan. Bij elke bocht hoopte ik bij de finish te zijn, maar dat was meestal niet het geval. Dat vond ik wel vervelend. Bij de Wedren stonden mijn ouders mij op te wachten en hebben we daar nog op het terras wat gedronken. Nadat ik nog bij de Perskindol-stand ben geweest, zijn we richting station gelopen. Toen we net in de trein zaten leek het alsof de regen met
bakken uit de hemel kwam vallen, dus was blij dat ik voor de bui binnen was! Heb nu wel last van mijn benen en mijn voeten, maar dat hoort er allemaal bij. Ik heb in ieder geval geen blaren!

Op naar de laatste dag, door mijn eigen durpske Kuuk!

NIJMEGEN – Ruim 38.000 wandelaars hebben de derde dag van de Vierdaagse uitgelopen. De donderdag die ook wel bekend staat als de dag van Groesbeek, is gehaald door 38.596 deelnemers; 643 wandelaars moesten helaas afhaken. Eerder waren er 868 wandelaars uitgevallen op de tweede dag en 1.209 op de eerste dag. Morgen is de laatste dag, waarop de wandelaars weer een grootse intocht kunnen verwachten op de Via Gladiola. In totaal waren er 45.000 inschrijvingen en waren er 41.316 wandelaars gestart bij aanvang van de Vierdaagse.

Vandaag begon ik de dag met tranen in mijn ogen dankzij de blaren op mijn voeten. Terwijl ik naar de Wedren liep, hoorde ik mensen zeggen: ‘’Jeetje, als je nu toch al moeilijk loopt dan ga je toch niet meer starten?’’ En het mooie was, ik hoorde mezelf praten. Andere jaren en zelfs nog dit jaar heb ik vergelijkbare uitspraken gedaan. Nu begrijp ik waarom mensen doorgaan, niet opgeven en die finish koste wat kost willen bereiken. Zoals ik al eerder zei, het psychische gedeelte is het belangrijkst. Mijn loopmaatjes en ik grapten vandaag nog: ‘’Zeker een psychische bezigheid die Vierdaagse, want je moet wel een beetje prettig gestoord zijn om met de Vierdaagse mee te doen.’’ Precies, daarom halen velen mank en wel de finish.

Ik loop de Vierdaagse voor het goede doel, het KWF. Dankzij de sponsoring van mijn vrienden, familie en collega’s heb ik al een ontzettend mooi bedrag bij elkaar verzameld. Dit op zich is natuurlijk al een stimulering, maar mijn grootste drive was mijn ervaring in Alpe d’Hueze. Hier fietsen, lopen of rennen mensen voor het KWF, zes keer de Alpe d’Hueze op. Daar zei een van de deelneemsters tijdens het fietsen: ‘’Wat is pijn nu als je weet dat je kunt stoppen, rusten en de pijn weg kunt voelen gaan. Die keuze hebben kankerpatiënten niet hoor!’’ Hier moest ik vanmorgen aan denken toen ik met tranen in mijn ogen aan de start stond. Toen ging mijn knop om en dacht ik, hup gaan met die banaan. Pijn is maar iets relatiefs, als je het zo bekijkt. Ondanks een fysieke pijn die ik nooit had gedacht te kunnen doorstaan, heb ik heerlijk genoten vandaag. Wat een top gevoel!

Alle mensen aan de kant waren subliem. Wij nemen elke dag zelf een speakertje mee om naar muziek te kunnen luisteren op saaie stukken en die hebben we geen moment nodig gehad. De militairen zongen uit volle borst. Alle caravans waren uitgerukt om op de Zevenheuvelenweg een prachtig plaatje te creëren. In Groesbeek stonden de mensen van begin tot het eind met rijen dik langs de kant. Het is mooi om te zien hoe mensen spontaan gaan klappen als ze zien dat je het moeilijk hebt. Je motiverende woorden toe joelen, bloemen in je handen drukken en je handen toereiken om die laatste heuvels te beklimmen!

Dankzij een puik staaltje werk van de blarenpoli onderweg, lig ik nu al lekker met de voetjes omhoog. Morgen nog even een toefje op deze zure slagroomtaart zetten en dan heerlijk genieten van deze top prestatie!

Vandaag startten we met een late start, een paar minuten voor half zeven. Door de Ibuprofen die ik ’s ochtends ingenomen had, was het lopen vandaag beter te doen dan gister. De ergste kniepijn werd afgezwakt waardoor ik met meer plezier tijdens het lopen had. De eerste kilometers waren goed te doen. Na 10 kilometer ging ik naar de eerste post van het Rode Kruis om mijn knie te koelen. Hier werd ik door een militair en een andere wandelaar herkend van gister, erg toevallig. Zij zeiden dat ik er beter uitzag als gister en zo voelde ik me ook. Na een half uurtje liepen we weer door, op naar de volgende post. Ook daar kwam ik een militair tegen die ik herkende van gister. Na daar weer mijn knie gekoeld te hebben kon ik weer door.

Vlak na de tweede rust kwam ik mijn neefje tegen die aan het werk was, na daar kort mee gesproken te hebben en een motiverende peptolk ging ik vanuit Milsbeek door naar Breedeweg en Groesbeek. In alle drie de plaatsen was een goede sfeer, met veel mensen langs de kant van de weg en veel muziek. Mede door hun enthousiasme had ik plezier in het lopen.

In Groesbeek zat ik er even doorheen, ik kreeg weer erge last van mijn knie. Daarom nam ik nog een Ibuprofen, deze begon net te werken toen ik het Nijmegen Wandelt-camerateam tegen kwam. Na even met hen gepraat te hebben was ik er klaar voor om de laatste 15 kilometer te lopen. Dit was onder andere over de Zevenheuvelenweg. Na de eerste heuvel kwam de post van het Rode Kruis waar ik wederom mijn knie gekoeld heb, hier was ik echt aan toe! Tijdens het koelen sprak ik met enkele mensen van de marechaussee uit Noord-Holland, erg gezellig en motiverend.

Op naar de laatste kilometers. Die vielen zwaar, vooral als ik een heuvel afliep omdat ik dan meer druk op mijn knie zette. Na de laatste heuvel kwamen we nog vrienden van mijn zus tegen, die ons een peptolk gaven. We waren er bijna. We liepen door en ongeveer 5 kilometer voor de Wedren begon het hard te regenen, dat was erg zwaar lopen met natte schoenen en pijn aan mijn knie. Maar ik heb het gehaald. Rond 15:00 uur was ik op de Wedren. Op naar morgen, dag 4! Ik kijk nu al uit naar de Via Gladiola. Maar voor het zover is ga ik eerst mijn blaren prikken, genieten van een massage en slapen. Dan bekijk ik morgen hoe die laatste 40 kilometer gaan.

NIJMEGEN – Een deelnemer van de Vierdaagse moet de rest van de Vierdaagse aan zich voorbij laten gaan, omdat hij een deel van de route heeft gefietst. Op donderdagochtend kwam de man per fiets aan bij de controlepost in Ottersum, waarop de organisatie direct zijn polsbandje afnam. Jan Roelofs, communicatiemedewerker van Stichting 4Daagse heeft dit vanmiddag bevestigd aan Omroep Gelderland. En stelde lichtelijk verbaasd: ‘Dit is zelden of nooit gebeurd’.

NIJMEGEN – Op de derde dag van de Vierdaagse, de dag van Groesbeek, zijn er twee extra bezemwagens ingezet door het Rode Kruis, vanwege het slechte weer. Een flinke hoosbui op de Wedren vanmiddag heeft gezorgd voor behoorlijk wat water. In de afgelopen dagen hadden de wandelaars geluk, omdat er amper noemenswaardige regen was gevallen tijdens het wandelen.

NIJMEGEN – Na twee heerlijke dagen langs de wandelroute, kwamen we tot de gedachte dat we al over de helft zitten bij het aanbreken van de derde dag: de dag van Groesbeek. Erg jammer dat het zo snel gaat, maar daarentegen zien we de gezelligste plekken, de leukste mensen en alle emotie die bij de Vierdaagse hoort. Aangezien dit de dag van Groesbeek was, gingen we vanzelfsprekend naar dit gezellige dorp. Het centrum was afgeladen met mensen die liepen en mensen die langs de kant stonden. Vrolijke gezichten, harde muziek en veel versiersels maakten Groesbeek wederom tot een geslaagd onderdeel van de Vierdaagse.

In Groesbeek hebben we mensen met pijn zien lopen, enthousiaste wandelaars gesproken en we mochten een kijkje nemen bij verschillende verzorgingsposten. Lopers werden prima verzorgd en mensen die deze verzorging op zich namen, deden dit met veel toewijding. Helaas konden we niet lang blijven, maar zochten we vervolgens wel de gezelligheid op bij de Zevenheuvelenweg. Als vanouds stonden hier talloze tentjes, veel mensen en zorgde het landschap met, op de weg, de vele wandelaars, voor een schitterend beeld. Logisch natuurlijk dat hier ook de nodige foto’s zijn gemaakt.

Het zag er naar uit dat de wandelaars een flinke bui over zich heen gingen krijgen bij aankomst in Nijmegen, en dit gebeurde uiteindelijk ook. In korte tijd viel zo’n 13 millimeter regen.

Op de Zevenheuvelenweg hebben we ook met verschillende mensen gesproken. Een aantal daarvan waren tenminste opzienbarend te noemen qua verschijning, maar dit geeft een leuk en divers beeld van de wandelaars. Onze presentatrice zag op het laatst nog kans om ‘gratis te zweven’ en kreeg een mini-lesje yoga. In bijzondere lichamelijke houding wist ze als het ware te zweven en leek ze lichaamsdelen te kunnen bewegen, waarvan ze eerst wellicht niet eens wist dat ze deze had. Voor mensen die niet begrijpen hoe dit kan: op de Zevenheuvelenweg konden wandelaars – en wij dus ook – gratis op deze manier ontspannen. Een bijzonder beeld was het zonder meer.

Ook deze derde dag hebben we met veel plezier vastgelegd. Met een krappe 40.000 wandelaars die vanmorgen gestart zijn, was er sowieso de garantie voor wederom een hoop sfeer op de route. Ondertussen kijken we enorm uit naar de vierde en tevens de laatste dag, waarop we hopelijk veel wandelaars mogen feliciteren met het behaalde resultaat. We hopen op zo min mogelijk uitvallers en we zien iedereen morgen graag terug op de Via Gladiola.

Het fotoalbum van vandaag is hier te bekijken.

Vol goede moed stond ik deze tweede dag op om me bij de Wedren te melden. De  eerste dag was goed verlopen. Om 4.14u werd ik gescand en kon de Heyendaalseweg worden afgewandeld. Dat is altijd wel een beetje saai, omdat hetzelfde stuk ook tijdens dag 3 en dag 4 wordt afgelegd. Het tempo zat er goed in ondanks dat ik toch wat last had van mijn linkerknie. Tot de 4 kilometer. Ineens werd de pijn in de knie zo erg dat ik bijna geen stap meer kon verzetten. Omdat ik dacht dat het zo wel over zou gaan; het gebeurt wel meer dat er even pijntje optreden. Maar al snel begreep ik dat het niet goed zat. Bij iedere stap werd de pijn erger, het leek wel of het geblokkeerd raakte. Dus ik besloot mijn broer te bellen die nog niet zo ver voor me liep om de situatie uit te leggen.

Ik besloot met grote tegenzin om toch maar verstandig te zijn en de strijd te staken. Ik moest alleen wel terug naar de Wedren. Ik deed hetzelfde stuk waar ik eerder 45 minuten over had gedaan in ruim anderhalf  uur. Het was dus echt niet goed. Omdat de post op de Wedren pas om 11:00 uur open ging, besloot ik even wat te rusten en daarna op de trein richting Wijchen te stappen. En zo kwam ik toch in Wijchen alleen niet op de manier zoals ik had gewild. Bij de Rode Kruis Post hebben ze even gekeken. Het advies was om er mee te rusten en steeds slechts korte stukje te lopen.

Wel raar om nu in Wijchen de Vierdaagse van de andere kant te zien. De doorkomst waarbij de grote groep zo tussen half tien en twaalf uur voorbij kwam. En ook Dhr. Van der Lans werd geïnterviewd. Hij is de man die dit jaar voor  de 64e keer de Vierdaagse wil voltooien. Rond half een nam ik de trein weer richting Nijmegen waar ik nog even naar de binnenkomst van de wandelaars heb gekeken. Omdat het Roze Woensdag was, hadden veel wandelaars iets roze aan.

Dus is het allemaal niet gegaan zoals van tevoren bedacht. Maar ik zal de derde en de vierde dag een impressie geven van een aantal doorkomsten. Waar moet ik nog even bekijken.

Voor iedereen heel veel succes met de Zevenheuvelen.

NIJMEGEN – Nadat bleek dat we wellicht wat teveel aan filmmateriaal hadden verzameld op de eerste wandeldag, besloten we efficiënter te werk te gaan, maar zonder iets van de sfeer te missen. Ook al was het lastig om Beuningen in te komen, we hebben er toch leuke gesprekken gehad met enthousiaste mensen. Als vanouds was het dorp gezellig en waren we benieuwd naar de sfeer op de rest van de route. Via het Waterkwartier kwamen we uit op de Waalkade, waar zon, een vrolijk publiek en veel wandelaars het straatbeeld bepaalden. Ook hier werden mooie foto’s gemaakt en leuke mensen gesproken.

Via de Waalkade zouden we uitkomen in het échte centrum van Nijmegen. Langs de Voerweg de mensenmassa in op de Hertogstraat, waar Roze Woensdag gaande was. In het gezelschap van ontelbaar veel mensen was het één grote beleving. Rosébier, roze snippers, roze boa’s en andere roze spullen gaven de binnenstad een bijzonder tintje. Natuurlijk was het met Bennie Solo weer een garantie tot succes. De dag van Wijchen bleek een geslaagde dag, die voor ons werd afgesloten op het Koningsplein. Met nog een ‘reguliere’ wandeldag en de apotheose die daarna volgt – Via Gladiola – zijn wij nog in volle concentratie, maar doen we het vooral met plezier.

We hadden vandaag weer mazzel met het weer. Wel af en toe een buitje, maar op zich mochten we niet klagen. Ondanks dat het moeilijk was om mijn bed uit te komen vanmorgen ging het vandaag op zich wel lekker. Twee flinke blaren die nog dichtzitten. Een vriendin zei net tegen me dat ik er wat tandpasta op moest doen. Dan drogen ze sneller in. Ik probeer morgenochtend eerst hoe het met de pijn gaat tijdens het lopen, doen ze nu te veel pijn dan zien ze me verschijnen op de eerste hulppost. Ik vond het persoonlijk zelf een erg leuke wandeldag, Wijchen was gezellig, min was de lus en dat we gewoon stil stonden op de plek waar de 30 zich weer bij de 40 en de 50 voegt. Beuningen was helemaal geweldig.

Van binnenkomst tot het einde van de route door de gemeente stonden er mensen langs de route om ons aan te moedigen. Het Waterkwartier was ook erg gezellig. Het is een beetje kort vandaag, dit verslag. Maar ik ga mijn blaren even rust geven. Wandelaars geef je zelf even een flink schouderklopje, die heb je absoluut verdiend! Je zit al op de helft! En succes met de heuvels morgen.