In een zin: we hebben het gehaald! Oké, we zullen ook een uitgebreider verslag doen. De ochtend begon soepel, maar na vijf kilometer was dit soepele gevoel weer weg. Ilja voelde haar blaren steeds meer vollopen, Jolien voelde bij iedere stap haar spieren stijver worden. Bovendien was het stuk dat we ‘s ochtends liepen vrij saai. Een deel hadden we al een keer gelopen, en een ander stuk bestond uit een paar kilometer dijk waar geen eind aan leek te komen. Aan het eind van de dijk, waar we rond de zeventien kilometer hadden afgelegd, hebben we even een pauze genomen. Even de benen omhoog, naar het toilet en wat suiker naar binnen werken, en we konden er weer even tegenaan.

Voor we op pad gingen hadden we gehoord dat Linden een klein dorp is, maar wel een dorp waar echt een feest gebouwd wordt. Dat hebben we gemerkt: langs de hele route hingen aan beide kanten van de weg doeken aan een waslijn, en toen we het dorp in en uit liepen stonden mannen verkleed die ons verwelkomden en uitzwaaiden. Hoewel het stuk Linden niet lang was, was het een leuk stuk.

In Cuijk hebben we de tweede rust genomen bij de Rabobank. Hier kregen we al een speldje, dus het voelde al een beetje alsof we al binnen waren. Na een korte rust liepen we door naar de tweede Rode Kruis post, want Ilja had al aangegeven dat ze hier haar voeten wilde laten nakijken. Gelukkig was er geen wachtrij. Jolien moest buiten wachten, en besloot na een tijdje in de massageruimte te kijken of er plaats was omdat het wachten wel érg lang duurde.

Na de massage kon Jolien weer fris op pad, maar Ilja had wat moeite met op gang komen. Gelukkig was het laatste stuk minder zwaar dan het stuk dat we ‘s ochtends hadden afgelegd. Dorpen werden afgewisseld met stillere wegen, hoewel de dorpen met gezelligheid nu wel overhand namen. Toen we eenmaal in Malden waren begon het feest echt. Hier kwamen we de eerste bekenden tegen, en de laatste kilometers kwamen we meer mensen tegen. Iedere paar kilometer even stilstaan kwam ons eigenlijk wel goed uit, want we hadden geen zin meer om lange einden te lopen. De korte onderbrekingen waren erg fijn.
Ondertussen waren we al op de meest bekende Vierdaagse weg: de Sint Anna of Via Gladiola. Het was een groot feest, en de vele toeschouwers moedigden iedereen aan waardoor het lopen gemakkelijker ging. Toch waren de laatste meters weer zwaar. Hier hebben we dan ook rustig gelopen. Anders kon het ook niet, omdat het op de straat vrij druk was. Het ene moment liepen we tussen militairen, dan weer politie.

Vlak voor de Wedren zagen we een bord boven de weg welke aangaf dat hier de afslag ‘Wedren’ was. We stootten elkaar aan en wisten dat we het weer gehaald hadden. Wat ‘s ochtends nog ver weg leek is toch nog snel gekomen: de finish. We hebben zo snel mogelijk onze medaille opgehaald, wat toch nog vrij lang duurde door de drukte. We hebben nog even nagenoten op een van de terrassen en vervolgens zijn we naar huis gegaan.

Nu de Vierdaagse voorbij is, zien we weer vooral de positieve dingen: de gezelligheid in dorpen en de sfeer onder de wandelaars. Toch weten we ook dat het zwaar was, en daarom weten we nog niet of we er volgend jaar wel of niet bij zijn. Jullie zullen zien… Misschien tot volgend jaar!

Toen om half drie de wekker ging stonden we op vol goede moed. Snel aankleden, eten, de voeten afplakken met tape en natuurlijk zonnebrandcrème op doen. Er werd al gezegd dat het een erg warme dag zou worden, waardoor we ook een uur eerder startten. We zijn naar Lent gereden met de auto, en daar verder met de bus. Iets later dan vier uur kwamen we aan op de Wedren. We mochten vandaag namelijk vroeg starten. Op de Wedren was het al druk, waardoor we nog meer zin kregen om te starten. We zijn achteraan in de rij gesloten, en na twintig minuten liepen ook wij door een poortje om ons polsbandje te laten scannen. De Vierdaagse kon beginnen!

Het eerste stuk door Nijmegen zelf vonden we erg gezellig, omdat er veel jonge mensen waren. Zij waren net of nog niet klaar met feesten. Als eerst kwamen we natuurlijk door Lent en Bemmel. Erg gezellig, en ook aardig druk voor zes uur ’s ochtends! Wij vinden de eerste dag de leukste dag van de Vierdaagse. Dit komt voor een groot deel doordat we zelf in de buurt wonen waar er dan gewandeld wordt. Er zijn dus ook meer mensen die langs de weg staan die we kennen, dan op de andere drie dagen.

Elst was ook erg gezellig. Hier hebben we onze eerste rust genomen, wat erg lekker was na zo’n twintig kilometer wandelen. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van het Rabobank terras, waarvoor we ons hadden ingeschreven. Soep en een broodje werd gebracht aan de tafel, je hoefde dus niet in een rij te gaan staan. Erg goede service dus! In Elst was het niet alleen voor ons een feestje, maar ook voor de mensen die langs de weg stonden was het erg gezellig.

Daarna kwam een vrij lang stuk op weg naar Oosterhout, waarin we Valburg en Slijk-Ewijk passeerden. Omdat deze dorpen niet heel groot zijn, was de doortocht niet zo’n groot feest als in Elst. In Oosterhout was het wel weer erg gezellig, waardoor het lopen toch net wat makkelijker ging.

En toen kwam de beruchte Oosterhoutse dijk. Toen we daar liepen was het een uur of elf, waardoor de zon nog niet op zijn warmst straalde. De temperatuur was inmiddels al wel erg hoog! Er waren gelukkig genoeg plaatsen waar je lekker koud water kreeg.

De laatste kilometers waren wel erg zwaar. Dit hadden we twee jaar terug ook al ondervonden. Je weet dat je er bijna bent, maar toch loop je nog zo een uur door! Het verschil met dertig kilometer is goed te merken. De sfeer bij veertig kilometer vonden wij veel leuker, en het wandeltempo ligt ook hoger. Toch zijn de tien extra kilometers goed te merken.

Om kwart over twaalf kwamen we op de Wedren aan, waar het al redelijk druk was. We hebben voor de laatste keer deze dag de polsbandjes laten scannen, waarna we zijn gaan zitten op het terras met een lekkere koude cola.

Helaas kreeg de leuke dag toch een raar eind. Nadat we een kwartiertje hadden gezeten werd onze vader plotseling onwel, en de EHBO kwam er gelukkig snel aan. Hierdoor hebben we ook weer een deel van de Rode Kruis post gezien, hoewel we dit met deze reden liever niet hadden gezien. Er kwamen veel mensen binnen die onwel waren geworden. Daar schrokken we wel van! Door de drukte in de stad en bij de EHBO-post waren we pas om vier uur thuis, helemaal kapot natuurlijk.

Nu gaan we lekker vroeg naar bed, zodat we morgen weer fit aan de start kunnen verschijnen. Maar eerst laten we ons nog even verwennen, en nemen we een heerlijke massage bij de plaatselijke EHBO-post!

Jolien en Ilja Kregting