Toen we de auto hadden geparkeerd kwamen we de studenten al tegen. Het blijft een leuke combinatie: lopers en studenten. Een aantal had hem vorig jaar zelf ook gelopen, tenminste dat zeiden ze en ze weten hoe zwaar het kan zijn. Het is al een eerste leuke oppepper op weg naar de start. Op de Wedren hebben we eerst nog heerlijk cappuccino gedronken en stonden we achteraan in de start rij, maar dat vonden we niet erg. De start vond ik vandaag heel bijzonder. Je zag aan iedereen dat het tempo al wat lager was en dat heel veel mensen met een slepende voet, trekkend been of ander ongemak begonnen.

Ook Theo en ik hadden dat. Theo’s tempo was veel lager en bij mij waren weliswaar de blaren ingetapet maar met name de kleine teen was dik getaped en nam weer meer ruimt in schoen in dus dat liep wat ongemakkelijk. Om me heen kijkend werkte het wel heel erg op mijn lachspieren ook omdat het nog zo stil was en zo vroeg, leek het net of we een legioen soldaten waren die gehavend terug kwamen van het front. Gelukkig hadden we al weer snel een leuke gesprek met twee anderen over de tocht der tochten, zoals je de Vierdaagse toch wel mag noemen, en al pratende ben je weer een paar kilometer verder.

We hebben wat vaker gepauzeerd en ook een paracetamolletje genomen, wat ook goed liep. Het weer was goed af en toe een briesje en een klein beetje regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor mijn gevoel liepen we erg langzaam, maar dat bleek mee te vallen. In Nederasselt was het al weer erg gezellig met muziek en alle toeters en bellen, heerlijke soep gegeten en op weg naar Grave en daarna door naar Gassel, waar we heerlijk in het zonnetje op een terras hebben gezeten. Geestig waren de vier jongens verkleed als kippen, die trokken lekker veel aandacht.

We hadden ze ’s ochtends al zien lopen en ’s middags kwamen we ze weer tegen in Vianen bij de controle. Mensen langs de kant maakten steeds foto’s van ze. Leuk al die lopers die zich extra mooi, gek, leuk aankleden voor de laatste dag. Heb je lekker veel om naar te kijken. Was het in Grave, Gassel, Beers en Vianen al leuk, toen we Cuijk binnenkwamen was het weer zo’n happening, ik had het in 2009 al meegemaakt maar Theo wist echt niet wat hij zag en hoorde. Wat kunnen ze daar feesten zeg. Iedereen gaat daar los en wij de lopers natuurlijk ook. Voor mij liep een mevrouw met een spandoek met de tekst: bedankt publiek, zonder jullie is er niks aan. Dat is zo waar. Ongelooflijk wat daar gebeurt. Nou je voelt je voeten niet meer, je danst met de muziek mee door de straten.

Van Cuijk naar Mook ook geweldig eigenlijk is die vierde dag een grote feesttocht. Van de ene party naar de andere party en overal ben je zo welkom! Iets voor Malden stond de tent van de KNBLO waar we weer heerlijk te eten en te drinken kregen en toen op weg naar de Via Gladiola. Spectaculair, kippenvel momenten had geen paracetamol meer nodig. Het tempo was wat langzamer maar dat maakt niet meer uit omdat het zo gezellig was. En wat een volk was er op de been langs de weg, onvoorstelbaar.

Het is niet te omschrijven hoe het is, je moet het echt zelf ervaren en er tussen lopen of langs de route staan hoe duizenden en duizenden mensen er een groot feest van kunnen maken ongeacht afkomst, hoe je er uitziet of wie je bent. De lopers kunnen niet zonder het publiek en het publiek niet zonder de lopers. De binnenkomst was hartverwarmend, we hebben genoten, Theo wist niet wat hij meemaakte en is met het virus besmet en wil volgend jaar graag weer lopen. Ik niet meer, ga lekker als toeschouwer of wellicht als vrijwilliger ergens lekker genieten van dit geweldige festijn. We vinden de organisatie en alle vrijwilligers geweldig en willen hierbij iedereen bedanken voor deze vier mooie dagen!

P.S. Toch nog even vertellen dat we Jan van Vulpen, Boomzager, op de Via Gladiola tegenkwamen en hij werd door het hele legioen toegezongen maar hij bleef onverstoord stickers uitdelen! Iemand nog een boomzager nodig?

NIJMEGEN – Zoals elk jaar, was er weer de intocht op de St. Annastraat en de Oranjesingel in Nijmegen. Op de Via Gladiola stonden de mensen rijen dik langs de kant om de wandelaars aan te moedigen. Zelfs toen de wandelaars nog maar mondjesmaat binnenkwamen, zat de route van de intocht volledig vol. Vanaf het moment dat de wandelaars Nijmegen binnenkwamen, ter hoogte van de Scheidingsweg, zaten duizenden mensen langs de kant om de wandelaars aan te moedigen naar de finish. Vanaf de kruising St. Annastraat-Groesbeekseweg waren er tribunes, welke allemaal vol zaten. De intocht is bovendien extra goed verlopen, omdat er geen regen is gevallen.

Bekijk ook het fotoalbum van de intocht!

Dag 3 van de 4daagse begon goed. Ik had geen last meer van mijn asfaltbrand en met onze late start zijn we deze dag al om 06:20 gestart. Eerst liepen we een stuk hetzelfde als gisteren door Nijmegen. Hier werden we weer aangemoedigd door de altijd gezellige jeugd. De weg naar Malden ging langs het Maas-Waal-kanaal wat er mooi was. In Malden was het gezellig met veel publiek en muziek. Vanuit daar wandelden we via Molenhoek achter de militairen aan naar Mook. Hier stond Mama als verrassing ; dat was erg leuk! Vervolgens liepen we al zingend door naar Plasmolen. Het publiek was ook hier erg enthousiast en dat hielp me er echt doorheen. Ik begon was last te krijgen van de asfaltbrand maar vooral van de spieren in mijn kuiten.

Op het 20km punt in Milsbeek namen we een 2e rust. Ik had er zo doorheen, wist echt hoe ik verder moest lopen. Gelukkig kon ik hier een massage krijgen van een hele lieve sportmasseuse. Het deed wel een beetje pijn maar mijn kuiten hadden dit nodig, want ze zaten allebei vast. Gedurende de massage werd de pijn van de asfaltbrand ook minder en na een half uurtje masseren kon ik er weer tegen aan. Had wat opstart problemen, maar met 2 asperines was ik er weer. Wow, die massage had echt goed geholpen, het was alsof ik over de weg ‘vloog’. We liepen net na het gezellige Milsbeek mijn broer Bjorn tegen het lijf. Hij was een patatje aan het eten en ik bleef bij hem terwijl Hans doorliep op zoek naar een toilet. Ik zou hem later weer zien, maar helaas kwam ik hem pas weer tegen bij de finish. Ik heb altijd gedacht dat de heuvels pas na Groesbeek beginnen, maar deze begonnen voor ons lopers al direct na Milsbeek. Het is zwaar maar ik voel me goed en met Bjorn is het erg gezellig. Via Breedeweg wandelen we over de heuvels naar Groesbeek. Hier staat enorm veel en enthousiast publiek. Mama staat langs de kant en bij haar eet ik een appeltje. Na Groesbeek komen we dan echt op de Zevenheuvelenweg en die is echt zwaar! Er staat veel publiek langs de weg en die helpen je er goed doorheen. Het uitzicht is hier erg mooi en ik maak veel foto’s. De sfeer is hier geweldig en doet ons denken aan een touretappe bergop naar Alpe d’Huez. Heuvels op en heuvels af komen we door Berg en Dal en vanaf hier is het nog maar ‘een klein stukje’ ; een 5km naar de finish in Nijmegen.

Publiek wordt luider en luider en er is steeds meer muziek te horen. Als ze dan ook nog ‘You Never Walk Never Alone’ draaien en iedereen, publiek en lopers , uit volle borst meezingt, krijg ik echt kippenvel! Ik kan nu al niet wachten tot ik morgen over de Via Gladiola mag wandelen. Vanavond krijg ik nog een massage op de camping en dan ben ik helemaal klaar voor de laatste dag. De finish ga ik zeker weten halen!

Agnes Paree

Gisteravond bleek dat papa erg last had van zijn teen. Dit zag hij al aankomen, hij had namelijk afgelopen weekend zijn teen gestoten en dit ging steeds meer pijn doen, waarschijnlijk is het zelfs gekneusd. 40km wandelen bevordert dit natuurlijk niet. Wat we al zagen aankomen, gebeurde: onze vader is niet gestart op deze tweede wandeldag. Hij kon nog net zijn bed uitkomen vanmorgen en een paar passen zetten, maar toen gaf hij het al op. Het gevolg is dat er nog maar twee paar voeten onderweg naar de Via Gladiola zijn.

Omdat wij allebei niet veel zin hadden om te gaan lopen zonder onze vader, zijn we met frisse tegenzin op pad gegaan. De eerste tien kilometer gingen soepel, we waren fris en voelden onze voeten niet. NOG niet, want dit kwam later wel. Bij de tweede militaire rustplaats zijn we gestopt om onze blaren na te laten kijken. Hier hebben we een uur gelegen, waarin ze alleen bezig waren met blaren prikken en voeten tapen. Dit geeft wel aan hoe ernstig het was. Vooral de behandeling van Ilja nam veel tijd in beslag.
Het uurtje rust heeft ons goed gedaan. De volgende kilometers hebben we zonder moeite gelopen, hoewel de eerste paar stappen wel lastig waren in verband met druk op onze blaren.

Het eind was weer vrij zwaar, maar dit komt natuurlijk ook omdat de finish in zicht was. Lopen door het Waterkwartier in Nijmegen was wel gezellig, dit vrolijkte ons weer een beetje op. Vervolgens kregen we op de Waalkade een heerlijke pannenkoek, en zo konden we de laatste meters gemakkelijk afleggen.

Na de nodige behandelingen bij de EHBO en masseurs kunnen we morgen weer fris aan de start verschijnen, klaar voor een nieuwe dag vol afzien maar toch ook veel plezier.

Jolien en Ilja Kregting