NIJMEGEN – Nadat bleek dat we wellicht wat teveel aan filmmateriaal hadden verzameld op de eerste wandeldag, besloten we efficiënter te werk te gaan, maar zonder iets van de sfeer te missen. Ook al was het lastig om Beuningen in te komen, we hebben er toch leuke gesprekken gehad met enthousiaste mensen. Als vanouds was het dorp gezellig en waren we benieuwd naar de sfeer op de rest van de route. Via het Waterkwartier kwamen we uit op de Waalkade, waar zon, een vrolijk publiek en veel wandelaars het straatbeeld bepaalden. Ook hier werden mooie foto’s gemaakt en leuke mensen gesproken.

Via de Waalkade zouden we uitkomen in het échte centrum van Nijmegen. Langs de Voerweg de mensenmassa in op de Hertogstraat, waar Roze Woensdag gaande was. In het gezelschap van ontelbaar veel mensen was het één grote beleving. Rosébier, roze snippers, roze boa’s en andere roze spullen gaven de binnenstad een bijzonder tintje. Natuurlijk was het met Bennie Solo weer een garantie tot succes. De dag van Wijchen bleek een geslaagde dag, die voor ons werd afgesloten op het Koningsplein. Met nog een ‘reguliere’ wandeldag en de apotheose die daarna volgt – Via Gladiola – zijn wij nog in volle concentratie, maar doen we het vooral met plezier.

Dag 2, een dag van blaren, zweet en tranen. Maar vooral erge kniepijn. Vanochtend hadden we een vroege start, waardoor we enkele minuten voor half zes van start gingen op weg naar de tweede 40 kilometer. Het waren erg zware kilometers voor mij. Al na 5 kilometer kreeg ik weer last van mij knie. Na 10 kilometer was de eerste post van het Rode Kruis, daar zijn we gestopt zodat ik naar mijn knie kon laten kijken. Van de militairen kreeg ik wederom te horen dat het overbelasting is. Hun advies: mijn knie bij iedere post goed te koelen, rustig en ontspannen in mijn eigen tempo lopen. Na ongeveer een half uurtje daar gekoeld, gezeten en gerust te hebben kon ik weer door. Op naar de volgende post, dit viel erg zwaar.

Toen we op ongeveer 15 kilometer waren kwamen we twee wandelaars tegen die we kenden. Van hen kreeg ik twee aspirines (hadden we zelf niet bij ons, in het vervolg zeker iets wat ik mee moet nemen). Dit gaf iets verlichting en gelukkig kwam niet veel later de volgende post van het Rode Kruis. Deze bereikte ik met tranen in mijn ogen. Blij dat ik even zat en verkoeling voor mijn knie had, kwamen we een militair tegen die mijn zus nog herkende van vorig jaar. Erg toevallig en leuk dat we hem tegen kwamen, hij motiveerde me door te gaan. Na het koelen en rusten bij de Rabobank liepen we weer door.

Op ongeveer 25 kilometer kwamen we bekenden tegen die de lopers stonden aan te moedigen. Wat was ik blij dat ik hen zag, en vooral mijn moeder, omdat ik wist dat zij voor mij Ibuprofen mee zou nemen. Deze nam ik in bij de derde rust, bij de post van het Rode Kruis. Dat gaf veel verlichting. Mede doordat ik daar twee uur rustte, omdat mijn zus blaren moest laten prikken. Met hernieuwde moed ging ik de laatste 7 kilometer tegemoet en eindelijk kon ik er een beetje van genieten. We kwamen door het Waterkwartier, een erg sfeervolle wijk, en de Waalkade in Nijmegen waar veel mensen de lopers stonden aan te moedigen en leuke muziek gedraaid werd. Mede hierdoor lukte het me om die laatste kilometers uit te lopen.

Om kwart over vier waren we eindelijk op de Wedren, wat was ik blij dat ik de finish bereikt had! Hoe het morgen zal gaan dat weet ik nog niet. Ik ga nu eerst mijn blaren laten prikken en genieten van een heerlijke massage. Daarna zie ik wel verder.

NIJMEGEN – Na twee dagen van wandelen zijn er nog geen 40.000 wandelaars binnengekomen bij de Wedren. Vanmorgen waren er iets meer dan 40.000 wandelaars gestart; 40.107, maar na vanmiddag blijven er nog 39.239 wandelaars over. Dit is wel meer ten aanzien van vorig jaar. Toen waren dit er op hetzelfde moment 37.545. In totaal waren er 41.316 wandelaars die bij de eerste dag gestart waren. Vandaag was de dag van Wijchen. Deze wandeldag wordt door sommigen nogal eens ‘de zwaarste dag’ genoemd. Het NijmegenWandelt team maakte een fotoreportage deze is hier te bekijken.

De dag door Wijchen staat berucht als de zwaarste dag. Ik hou niet van clichés en was in volle overtuiging dat het bij mensen tussen de oren zit of een dag zwaar is of niet. Maar helaas ook ik moet dit beamen na het zelf meegemaakt te hebben. Vol goede moed gingen we vanmorgen met minimale schade van gister van start. We hadden het starten een stuk beter onder de knie waardoor we binnen 15 in plaats van 45 minuten weg waren. Tip; niet netjes achter in de rij aansluiten! Tot de 20 kilometer ging het voortreffelijk qua fysieke en mentale gesteldheid. De sfeer was niet optimaal omdat de wegen naar Wijchen lang en de uitzichten en het vermaak weinig inspirerend waren. Dat mocht de pret die we samen hadden echter niet drukken!

De hoogtepunten bestonden uit ‘free hug givers’, een schattig meisje van een jaar of 8 dat uit volle borst ons aan het toezingen was vanaf het dak van een caravan en onze geweldige rustplek. Met mijn loopmaatjes houden wij ervan om slechts eenmaal per dag goed pauze te houden. Deze vond vandaag plaats op mijn werk, Chiropractie Wijchen. Hier hebben we heerlijk genoten van de aanwezige massage apparaten voor voeten en rug, geweldig! Hierna gingen we dan ook weer helemaal opgeladen op pad.

Na 30 kilometer afgelegd te hebben, begon ik te voelen dat de zorgvuldig verzorgde blaren van dag 1 toch weer op begonnen te spelen. Volgens het Vierdaagse-nieuws krijgt de gemiddelde Vierdaagse-ganger last van twee blaren per voet. Ik heb dit gemiddelde inmiddels aardig weten op te krikken en als het om grootte gaat dan mag ik het aantal zelfs verdubbelen. Met de tanden op elkaar heb ik dan ook de laatste kilometers afgelegd. Hierbij heb ik de toenemende gezelligheid, Nijmegen naderend, in me opgenomen als pure energie die me die laatste metertjes door heeft gesleept.

Tijd om naar de blaren poli te gaan en alles weer gereed te maken voor morgen. Het aftellen is begonnen!

NIJMEGEN – Met intussen een enorm enthousiasme, verschillende items die zijn opgenomen tussen zaterdag en maandag en met drie man sterk hadden we enorm uitgekeken naar de start van de Vierdaagse. De start van 04:00 uur lieten we aan ons voorbij gaan, maar dat betekende niet dat we stil zaten. Om 04:15 uur werd een wandelaar gewekt op camping Klein America bij Groesbeek. Gewapend met een speciaal Nijmegen Wandelt-ontbijt ontstonden er gezellige gesprekken en bleek de motivatie er al goed in te zitten. Lang konden we helaas niet blijven, aangezien de wandelaar naar de start moest en wij zelf ook.

Hierna moesten we haasten zodat we de start van de tweede lichting ‘veertigers’ konden vastleggen. Om 06:00 uur stonden we paraat met camera en deelden we mee in de spanning van de start. Met man en macht hebben we wandelaars geïnterviewd, foto’s gemaakt en onze aandacht ook geschonken aan de feestvierders van de avond ervoor, die op volle kracht hun support toonden voor de wandelaars. Via de Wedren, door het centrum en langs het Hunnerpark leidde dit ons naar de Waalbrug, waar we met een laatste shot de wandelaars nakeken, terwijl deze op weg waren naar hun eerste wandeldag: de dag van Elst.

Voordat we in Elst kwamen, deden we eerst het pittoreske Ressen aan. Dit kleine plaatsje was gezegend met een flinke dosis zon en vrolijke wandelaars. De wegen waren er wat smal, maar de koffie en de eigengemaakte sappen van De Woerdt bleken erg in trek te zijn en werden dan ook hartelijk ontvangen. Een eigen inbreng van ons kon niet ontbreken, waardoor onze presentatrice zichzelf ook als geschikte koffiejuffrouw heeft laten zien. Ook hier konden we helaas niet al te lang blijven, omdat het gezellige Elst nog op ons wachtte.

In Elst zagen we waar we op hoopten. Er was muziek, zon, veel publiek en het wandeltempo leek aan te geven dat de wandelaars met gemak nog door konden. Zowel op de weg als langs de kant waren de mensen vrolijk en werd, zoals de Vierdaagse bekend staat, de sfeer voor en door iedereen gemaakt. Met zwaar spul op zak, vele kilometers van slenteren, haasten of precies lopen, hebben we dan ook een mooi beeld gekregen van Elst en de eerste wandeldag. De sfeerimpressie van de wandeldag aan de overkant van de Waal is hier te zien:

Bekijk ook het fotoalbum van de eerste wandeldag.

Zondag hadden we (mijn vader, zus en ik) onze startbewijzen opgehaald, waarbij we met iemand konden ruilen. Hierdoor konden we vandaag alle drie tegelijkertijd starten met een late start. Om05:00 uur wekte de wekker mij erg vroeg. Na het aankleden, eten en tas inpakken was ik klaar voor vertrek. Na even in de rij gewacht te hebben bij de start was het om 06:30 uur dan eindelijk zover, de start van mijn allereerste Vierdaagse. Na een kort interview met de Nijmegen Wandelt-presentatrice Lorrain Gabriel begon ik aan de eerste 40 kilometer.

Het was een leuk begin met feestvierders die rechtstreeks vanuit de stad aan de zijlijn stonden. Vooral bij het Hunnerpark waar door een jongen een kippenboutje aangeboden werd. Hoe lang hij deze al in zijn hand had, dat vraag ik me nog steeds af. Erg lekker zag het er niet meer uit. De eerste 15 kilometer ging goed. In Bemmel kwamen we twee bekenden tegen die gezellig een stukje meeliepen en nog twee bij wie we eventjes gestopt hebben voor een lekkere kop koffie. Onze eerste (lange) stop was bij de Rabobank in Elst, waar we goed verzorgd werden met soep, brood en een appel. Ook kwamen we daar het Nijmegen Wandelt-Camerateam weer tegen, die ons nogmaals succes wensten.

Na deze stop gingen we richting Oosterhout. Daar begon het moeilijker te worden voor mij; ik kreeg erg last van mijn knie. Zo erg dat ik vanaf het begin van Oosterhout met tranen in mijn ogen gelopen heb. Aan opgeven dacht ik (nog) niet: niet op de eerste dag, niet tijdens de Vierdaagse en niet na alle training. Ik moest en zou de eerste dag halen, en dat is gelukt. Ik ben er doorheen gesleept door mijn vader en zus. Ik kan dan ook zeggen dat ik erg blij was toen ik op de Wedren was. Daar heb ik ongeveer driekwartier bij het Rode Kruis gelegen om mijn blaren te prikken, af te plakken en ook hebben ze naar mijn knie gekeken. Daar dachten ze dat de pijn kwam van overbelasting.  Toen op naar huis voor een lekkere douche en uitrusten.

Onderweg zijn er vandaag weinig dingen gebeurd, hoewel een Zwitserse militair wel bijzonder was. Hij stelde mijn vader in het Nederlands vragen, maar kon de antwoorden niet verstaan. Hij vroeg: “Hallo, alles goed?” waarop mijn vader zei: “Ik mag niet klagen.” en hij zei: “Do you mean good?” We kwamen erachter dat hij tijdens het lopen Nederlands aan het leren was door met Nederlanders te praten, erg leuk! Net als alle zingende militairen natuurlijk.

Nu ik dit schrijf, heb ik weer meer moed. Ik ben opgeknapt van een heerlijke massage bij de fysiotherapeut, van wie ik ook tape heb gekregen voor mijn knie. Hij hoopt dat de tape me gaat helpen morgen, en dat hoop ik natuurlijk ook! Dan kan ik hopelijk meer genieten van de laatste kilometers. Op naar dag 2, ben benieuwd hoe het gaat!

Volg Dyan ook op Twitter om te zien hoe het haar vergaat tijdens de Vierdaagse.

Wat een genot! Wat was het een aangename verassing om de hele dag door de zon vergezeld te worden. Een wat langzame start op de Wedren mocht de pret niet drukken, aangezien deze werd opgeleukt door wat dronken jongelui die zich tijdelijk als comedian leende, met groot genoege van de wandelaars. Hierna begon deze prachtdag met het pronkjuweeltje van Nijmegen, de Waalbrug. Eén van mijn plekjes in Nijmegen die hoog op mijn lijstje van favorieten staan. Bij het zien krijg ik altijd een gevoel van weggaan of thuiskomen. Een perfecter begin van de vierdaagse kon ik me dus ook niet wensen. Een schilderachtig plaatje van de opkomende zon en de schittering hiervan op de Waalbrug.

De sfeer was van het begin af aan uitzonderlijk. Voor het eerst dat ik me realiseerde hoe belangrijk alle mensen aan de kant zijn. De mentale staat is naar mijn idee primair wat betreft het eindresultaat van de Vierdaagse, daarna komt pas het fysieke gedeelte. De positieve energie die je krijgt van alle straat muzikanten, joelende mensen, en familie en vrienden langs de kant is heerlijk. Het houd je letterlijk op de been. Zelfs om 05:00 uur ’s morgens stonden hele families al langs de kant, soms nog in badjas, met wakker schuddende muziek, wat zeer welkom is rond die uren!

Mijn favoriete act was een man die in zijn eentje had besloten carnavalskrakers te gaan zingen onder begeleiding van zijn gitaar op de dijk. De dijk is natuurlijk sinds 2006 bij iedereen berucht. Hier kunnen de wandelaars dan ook wel wat mentale steun gebruiken. Dankzij het vermaak langs de kant, tip-top organisatie in watervoorziening en natuurlijk het mooie uitzicht van de polder en Waal, heb ik alle steun en meer gekregen die ik nodig had. Tot slot gaf het uitzicht op beide bruggen een gevoel van thuiskomen.

De dag eindigde met een welverdiend drankje in het gras op de Wedren. Nagenietend van een geweldige eerste dag!

Terwijl ik al wiebelend met de benen achter de laptop zit om dit verslag te tikken, valt dan toch iets van de regen die was voorspeld. Ik denk dat het meerendeel van de wandelaars het met me eens is dat we niet mogen klagen over het weer vandaag. Heerlijk zonnetje en om eerlijk te zijn heb ik af en toe wel even gedacht: Laat het a.u.b. even wat regenen (natuurlijk niet te hard), dan kunnen we wat afkoelen. Wie was net als ik net zo voorbarig met het uit zijn tas halen van de zonnebrand? Gelukkig had ik wel mijn hoedje in de tas laten zitten want de hele tijd die zon op je hoofd vind ik persoonlijk geen pretje.

Ik heb vandaag tijdens het wandelen nagedacht over wat ik nu precies in dit blog moest zetten. Ik ben deputant zoals dat zo netjes heet. Er komt zo veel op je af dat je na je wandeling niet meer precies weet waar je wat tegen ben gekomen. Dus dacht ik, het is misschien voor vandaag wel aardig om op te schrijven wat er allemaal op je af komt.

Ten eerste, wat een wandelaars! Wat was het druk! Af en toe werd je gelopen. Dat heb ik tijdens al mijn trainingstochten nog niet echt mee gemaakt. Daar had je zat ruimte om elkaar in te halen. Hier loop je ongeveer een kilometer meer door al het links of recht in moeten halen. Maar daar staat tegenover dat de sfeer wel helemaal geweldig is. Al dat publiek en de muziek. Echt super!

Voor degene die het wilt weten, de vierdaagse top 3 (meest gehoord) tot
nu toe:

1: Martin Solveig & Dragonette – Hello (4x)
2: Nick en Simon – Rosanne (3x)
3: Frans Bauer – Heb je even voor mij (2x)

Rond de 30 kilometer kreeg ik last van een dip en toen scheurde mijn broek ook nog toen ik wilde gaan zitten (Hoe bedoel je erelid van de klunzenclub, zoals mijn vriendinnen het noemen). Dus ik had hem echt even zitten. Waarschijnlijk te snel gestart, dus morgen kijken of ik mijn tempo wat kan aanpassen. Gelukkig geen blaren, dus dat valt weer mee. En vrienden die allemaal lieve smsjes en/of tweets sturen doet wonderen tegen ‘een dip’.

Iedereen heel veel succes voor morgen.

Volg Ingrid Visser ook op Twitter om op de hoogte te blijven.

De kop is eraf! Nog 120 kilometer te gaan en het ging echt kei goed! Gisteren bij het ophalen van de startkaart heb ik mijn late start kunnen ruilen voor een vroege start, dus vanmorgen was het vroeg dag. Om 03:00 uur ging ik mijn bed uit om te douchen, aankleden, hakken intapen, tasje inpakken (poncho’s niet vergeten!) en goed te ontbijten. Daarna op de fiets richting station. Aangekomen in Nijmegen stapten: wij wandelaars de trein uit en de feestgangers de trein in. Altijd wel grappig: wij fris en fruitig voor de nieuwe dag en zij die hun bedje nog moeten opzoeken.

Rond 04:45 uur stonden wij klaar voor de start. Om 05:15 uur gingen de poortjes open en wij zijn uiteindelijk om 05:30 uur gestart. Het begin is altijd leuk met die feestgangers die langs de weg en bij het Hunnerpark staan. De eerste 20 kilometers gingen moeiteloos. De eerste rust namen wij dan ook in Elst. Mijn werkgever had een rustplaats ingericht waar we onbeperkt broodjes, fruit en drinken konden pakken. Na de beentjes gestrekt te hebben liepen we verder.

Onderweg zijn er niet echt hilarische dingen gebeurd. Wel altijd fijn als er zingende militairen langskomen (niet alleen het uitzicht ;-p), kun je mooi mee gaan met hun tempo. In Oosterhout zaten nog wat vriendinnen langs de weg, altijd leuk! Al met al hebben we het lekker rustig aan gedaan. Af en toe gezeten om de beentjes te strekken en de schoen even uit te doen. De pijntjes beginnen wel te komen, maar echt last heb ik daar niet van gehad. Ben deze keer na dag 1 in ieder geval niet strompelend de trein uit gekomen en dat is voor mij heel wat!

Op naar dag 2!

NIJMEGEN – Vlak voor de Vierdaagse ontstaan er in Nijmegen en omgeving verschillende Vierdaagsecampings. Campings waar vele tentjes en caravans staan uitgestald, waardoor deze plekken omgetoverd worden tot heuse ‘wandeldorpjes’, waarin wandelaars de sfeer maken. Het camerateam van Nijmegen Wandelt wilde graag eens kijken hoe het er aan toe gaat op zo’n camping en bezocht daarom Vierdaagsecamping De Dennen. Deze camping staat op de voetbalvelden van Quick 1888 aan de Dennenstraat in Nijmegen. Met een gezellige kantine, een gemoedelijke sfeer en bovenal enthousiaste wandelaars met aanhang bleek dat een garantie voor een gastvrij ontvangst en leuke verhalen.

Bekijk hier de sfeerimpressie van Vierdaagsecamping De Dennen: