NIJMEGEN – Mark Boots, de man die de bijzondere uitdaging aanging om twee keer de Vierdaagse te lopen in de reguliere tijd, moest helaas zijn poging staken. De wandelaar uit het Zuid-Limburgse Hoensbroek wilde per dag de afstand van 50 kilometer tweemaal afleggen, waardoor hij in vier dagen maar liefst 400 kilometer aflegt. Vanochtend werd hij onder de voet gelopen door een militair, waardoor hij last kreeg van zijn lies. Boots twitterde dat hij niet meer het benodigde/gewenste wandeltempo kon aanhouden na zijn val. Boots probeert echter wel nog morgen aan de start te verschijnen.

NIJMEGEN – Na de 17.494 aanmeldingen van gister, kwamen daar vandaag nog eens 25.318 wandelaars bij. Dat betekent dat er maar liefst 42.812 lopers aan de start gaan verschijnen naar alle waarschijnlijkheid. Dit is sinds 2006 (43.141) een record. Vorig jaar waren dit 40.620 wandelaars. De toename is voor een deel te danken aan het feit dat dit jaar voor het eerst annuleringen toch weer aan uitgelote wandelaars werden toegekend. Uit de statistieken blijkt bovendien dat iedere lustrumvierdaagse – dit jaar is de lustrumeditie – goed is voor extra inschrijvingen en aanmeldingen. Ook 2006 was een lustrumjaar.

Het camerateam van Nijmegen Wandelt was er op zondag bij en maakte daarbij dit sfeerverslag:

NIJMEGEN – Dat de Vierdaagse dit jaar een bijzondere loper binnen de gelederen had, was al bekend. Mark Boots, voormalig topsporter, loopt dit jaar de Vierdaagse dubbel. Dat wil zeggen dat hij 100 kilometer per dag loopt en dat vier dagen lang. Een afstand die hemelsbreed tussen Nijmegen en Parijs ligt. Eerder liep Boots al twee keer de Vierdaagse. Het wandelevenement trok hem aan, maar de uitdaging ontbrak nog een beetje. Een ‘rondje extra’ kon dus nog wel gelopen worden. Boots hoopt dus vrijdag aanstaande de Via Gladiola (twee keer) te halen. Zaterdagmiddag arriveerde deze bijzondere Vierdaagseloper op station Nijmegen. De redactie van Nijmegen Wandelt ving hem op voor een interview.

NIJMEGEN – Op de eerste wandeldag van de Vierdaagse hebben de wandelaars de grootste verstoringen in de water- en zouthuishouding, vaak met uitdroging tot gevolg. Ook is de fysieke belasting op deze dag het hoogst. Opmerkelijk is ook dat een deel van de wandelaars een sterk verhoogd troponine laat zien; troponine is een eiwit dat een indicatie geeft voor mogelijke schade aan de hartspier. Deze bevindingen deed Thijs Eijsvogels van de afdeling Fysiologie van het UMC St Radboud. Eijsvogels promoveert 8 juli, op vier jaar Vierdaagseonderzoek. Thijs Eijsvogels maakte van 2007 tot 2010 deel uit van de onderzoeksgroep van inspanningsfysioloog prof. dr. Maria Hopman van het UMC St Radboud. Hij heeft bij 361 wandelaars onderzoek gedaan naar het effect van langdurige inspanning op de fysiologie van de mens. In tegenstelling tot veel andere duursporten was er nog weinig bekend over de effecten van langdurig wandelen.

Veel uitdroging op eerste dag
Eijsvogels stelde vast dat wandelaars op de eerste dag van de Vierdaagse het meeste risico lopen op uitdroging. Op deze dag vertoont 21 procent van de deelnemers uitdrogingsverschijnselen en heeft 15 procent een verstoorde zoutconcentratie in het bloed. Vooral mannen en lopers met overgewicht hebben een verhoogd risico. Daarnaast is de hartslag het hoogst op de eerste dag van het evenement. Na de eerste dag nemen de risico’s op een verstoorde water- en zoutbalans sterk af. Eijsvogels: ’Het lichaam past zich dus aan als het zich meerdere dagen achter elkaar inspant’.

Troponine
Eijsvogels onderzocht ook welk effect langdurig wandelen heeft op het vrijkomen van troponine in het bloed. Een verhoogd troponinegehalte duidt normaal gesproken op schade aan het hart. Eerder onderzoek wees al uit dat duursporters die zich zeer intensief inspannen eveneens een verhoogd troponinegehalte kunnen vertonen, zonder dat zij hartschade hebben. Eijsvogels ontdekte dat dit zich niet beperkt tot zeer intensieve duursporten. Ook tijdens de Vierdaagse vertoonden wandelaars een verhoogd troponinegehalte, zonder dat zij hartschade hebben.

Wandeltips
Vier jaar Vierdaagse-onderzoek heeft geleid tot waardevolle gezondheidsinzichten en adviezen, waar wandelaars tijdens de Vierdaagse hun voordeel mee kunnen doen. Thijs Eijsvogels: ‘Ik adviseer mensen op de eerste wandeldag extra te drinken om uitdroging te voorkomen. Dat geldt nog eens extra voor mannen en lopers met overgewicht. Gewichtsverlies is in dit soort situaties vochtverlies. Dat moet je voorkomen. Is het warm weer, neem dan vaker een pauze, maar rust weer niet te lang bij regen en wind. Dit houdt de lichaamstemperatuur stabiel. Eet voldoende tijdens en na het wandelen en last but not least: train bij mooi en slecht weer.’

Bron: umcn.nl

Over dag van de 4Daagse wordt gezegd dat je gedragen wordt door het publiek en dat je dan niet meer uitvalt. Ik kan je vertellen dat ik dag 4 vooral tot ongeveer 20 km het heel zwaar heb gehad!

We startten om 05.40 uur en toen was ik al misselijk. ‘sMorgens had ik al geen hap door mijn keel gekregen, spanning? Ik wist dat ik moest eten, dus heb ik een sultana gepakt. Al wandelend deed ik hier ruim een uur over en ik voelde me nog niet beter. Ik had gewoon geen krachten en kon echt niet meer. Het zal een combinatie geweest zijn van weinig slaap (gemiddeld 5.5 uur per nacht) en al 120 km in de benen.

Op ongeveer 5 km hebben we een rust gehouden, ik zat er zo doorheen!!! Hans verplichtte mij om een boterham te eten. Ik wilde niet, ik kon niet meer, maar zette toch door. Daarna wandelden we weer door. Het ging niet snel en ik kon alleen maar denken aan slapen. Pijn had ik niet, ik had gewoon geen krachten..

De volgende rust hielden we vlak voor Overasselt, op 13.6 km. Misselijk was ik nog steeds en kracht was nog ver te zoeken. Ik nam een cola en hoopte dat die mij wat kon oppeppen. Na een kwartiertje liepen we weer door en langzaam aan begon ik weer wat op te knappen. Na een plaspauze kwamen we op de dijk. Een erg lange dijk waar we bijna 1.5 uur overheen liepen. Maar ik voelde me steeds beter en toen we bij de brug over de Maas kwamen was ik weer helemaal de oude. Ik begon weer te genieten van het publiek en de omgeving!!! YES!

We liepen door Linden waar het erg gezellig was met veel publiek en ik genoot echt. Vervolgens door een mooie omgeving naar Beers waar we een volgende rust met een kopje soep hielden.

Vanaf hier begon het al drukker te worden, maar in Cuijk was het helemaal een feest! Wat een mensen, rijendik stonden ze ons aan te moedigen. Over de Pontonbrug richting Mook, waar Sander (mijn vriend) stond. Hier kwamen we Bjorn ook weer tegen en vanaf toen hebben we samen gelopen.

Door Molenhoek naar Malden was het gezellig met veel wandelaars en veel enthousiast publiek. Je ruikt de finish al, maar weet dat je er nog niet bent!

Qua kilometers is het niet ver meer, maar door de drukte gaat het allemaal niet zo snel. Dat is niet erg, we hebben nog ruim 3 uur de tijd voordat de finish sluit. (18.00 uur)

Op 4 km voor de finish hebben we nog een laatste rust gehouden en toen de Via Gladiola over. Je ziet het altijd op tv, hoe gezellig het daar is, maar als je daar zelf loopt krijg je echt kippenvel. Helemaal een brok in mijn keel kreeg ik toen we langs de patienten van het Radboud Ziekenhuis liepen. Je ziet ze liggen aan het infuus, dan vergeet je al je eigen pijn en ben je blij dat je kan lopen!

Het is heel bijzonder om over de Via Gladiola te mogen wandelen. Het publiek is zo ontzettend geweldig en ik voelde me super! Geen last meer van moeheid of pijn!! Ik danste richting de finish! De gladiolen die het publiek uitdeelt nam ik van harte aan!
Bij de rotonde stond mijn moeder, een oom en een kennis om ons succes te wensen. Sander stond ook nog met een vriend in het publiek. Je ziet de finish, daar heb je zolang naar toegeleefd en nu is het dan eindelijk zover!!!

Geweldig dat ik het toch gehaald heb, dat had ik vanmorgen echt niet kunnen denken. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik dan HET kruisje ophaalde!!! EINDELIJK!!! IK HEB HET GEHAALD! En ik niet alleen, ook Bjorn en Hans zijn toppers met een 4daagse kruis.

Nu is het dan echt voorbij! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het gehaald heb. Ik heb zoveel moeilijke momenten gehad waar Hans mij een ‘schop onder mijn kont’ moest geven. En dat heeft hij gedaan en daar ben ik hem heel dankbaar voor. De vragen of ik volgend jaar weer mee doe beginnen direct al te komen. Ik weet het nog niet, daar moet ik rustig over nadenken. Qua sfeer, feest en publiek zeg ik direct JA! Het publiek heeft me er doorheen geholpen, ik ben ze dankbaar! Maar ik heb ook veel pijn gehad en momenten dat ik het niet meer zag zitten. Dan is het belangrijk dat je een goed wandelmaatje hebt.

We zullen zien…… Ik heb ontzettend genoten van wat me allemaal is overkomen en ik wil het iedereen aanraden om dit minimaal 1 keer in je leven mee te maken!

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslagen, ik vond het heel erg leuk om jullie op de hoogte te houden!

Agnes Paree

Lees alle verslagen van Agnes:
Eerste wandeldag
Tweede wandeldag
Derde wandeldag

Dag 3 van de 4daagse begon goed. Ik had geen last meer van mijn asfaltbrand en met onze late start zijn we deze dag al om 06:20 gestart. Eerst liepen we een stuk hetzelfde als gisteren door Nijmegen. Hier werden we weer aangemoedigd door de altijd gezellige jeugd. De weg naar Malden ging langs het Maas-Waal-kanaal wat er mooi was. In Malden was het gezellig met veel publiek en muziek. Vanuit daar wandelden we via Molenhoek achter de militairen aan naar Mook. Hier stond Mama als verrassing ; dat was erg leuk! Vervolgens liepen we al zingend door naar Plasmolen. Het publiek was ook hier erg enthousiast en dat hielp me er echt doorheen. Ik begon was last te krijgen van de asfaltbrand maar vooral van de spieren in mijn kuiten.

Op het 20km punt in Milsbeek namen we een 2e rust. Ik had er zo doorheen, wist echt hoe ik verder moest lopen. Gelukkig kon ik hier een massage krijgen van een hele lieve sportmasseuse. Het deed wel een beetje pijn maar mijn kuiten hadden dit nodig, want ze zaten allebei vast. Gedurende de massage werd de pijn van de asfaltbrand ook minder en na een half uurtje masseren kon ik er weer tegen aan. Had wat opstart problemen, maar met 2 asperines was ik er weer. Wow, die massage had echt goed geholpen, het was alsof ik over de weg ‘vloog’. We liepen net na het gezellige Milsbeek mijn broer Bjorn tegen het lijf. Hij was een patatje aan het eten en ik bleef bij hem terwijl Hans doorliep op zoek naar een toilet. Ik zou hem later weer zien, maar helaas kwam ik hem pas weer tegen bij de finish. Ik heb altijd gedacht dat de heuvels pas na Groesbeek beginnen, maar deze begonnen voor ons lopers al direct na Milsbeek. Het is zwaar maar ik voel me goed en met Bjorn is het erg gezellig. Via Breedeweg wandelen we over de heuvels naar Groesbeek. Hier staat enorm veel en enthousiast publiek. Mama staat langs de kant en bij haar eet ik een appeltje. Na Groesbeek komen we dan echt op de Zevenheuvelenweg en die is echt zwaar! Er staat veel publiek langs de weg en die helpen je er goed doorheen. Het uitzicht is hier erg mooi en ik maak veel foto’s. De sfeer is hier geweldig en doet ons denken aan een touretappe bergop naar Alpe d’Huez. Heuvels op en heuvels af komen we door Berg en Dal en vanaf hier is het nog maar ‘een klein stukje’ ; een 5km naar de finish in Nijmegen.

Publiek wordt luider en luider en er is steeds meer muziek te horen. Als ze dan ook nog ‘You Never Walk Never Alone’ draaien en iedereen, publiek en lopers , uit volle borst meezingt, krijg ik echt kippenvel! Ik kan nu al niet wachten tot ik morgen over de Via Gladiola mag wandelen. Vanavond krijg ik nog een massage op de camping en dan ben ik helemaal klaar voor de laatste dag. De finish ga ik zeker weten halen!

Agnes Paree

De dag van Groesbeek is rustig verlopen laat de marsleiding en het Rode Kruis weten. In totaal lieten meer dan 650 wandelaars hun voeten behandelen bij een Rode Kruis post. Vier wandelaars zijn met lichamelijke problemen naar het ziekenhuis vervoerd. Bij de persconferentie van vandaag herhaalde marleider Johan Willemstein nogmaals het zeer vervelend te vinden dat het polsbandjes systeem niet goed functioneerde. Morgen wordt er onweer en regen verwacht met de intocht van de 94e Vierdaagse de organisatie geeft als advies aan de wandelaars om een droog shirt en eventueel droge sokken mee te nemen. Ook een regen jas / poncho is handig om voor de zekerheid mee te nemen. De vierde wandeldag staat bekend als de dag van Cuijk ook zullen de wandelaars Grave, Mook, Molenhoek en Malden aandoen met daarna natuurlijk de Via Gladiola als laatste hindernis naar de finish.

Uitvallers
Vandaag zijn 843 mensen gestopt met het lopen van de Vierdaagse dit is een normaal aantal voor de derde wandeldag. In totaal zijn er 3.231 uitvallers tot en met vandaag.

Bekijk hier het fotoalbum van de derde wandeldag!

Dag 2 van de 4daagse staat ook wel bekend als ‘Roze Woensdag’. Onder de wandelaars wordt deze dag ook wel beschreven als een van de zwaardere dagen. Ze zeggen dat als je deze dag gehaald hebt je de rest ook wel zal halen. We zullen zien. Het begon al dat de ketting van mijn fiets eraf ging maar gelukkig kon ik de fiets van mijn moeder gebruiken.

Op de Wedren was het weer erg druk, maar dat vind ik niet zo erg. Hans was zijn vroege startkaart vergeten en zodoende kon ik nog even beter wakker worden. Om 06:15 gingen we van start. Eerst loop je een groot gedeelte door Nijmegen waar je ook vandaag weer door de aangeschoten maar gezellige jeugd luid werd aangemoedigd.

Na het centrum werd het rustiger met supporters. We liepen over het viaduct van de snelweg A73 heen. Altijd leuk, toeterende auto’s en vrachtwagens! Daarna liepen we een stuk door het bos. Dat was erg mooi, ook omdat ik niet had verwacht door een bos te lopen. We liepen door Alverna waar we gezellig werd aangemoedigd. Maar helemaal super werd dhet toen we door Wijchen kwamen. Wat een fantastisch publiek, zo gezellig en enthousiast. Mama stond er ook, dat was lief. Vanuit Wijchen naar Beuningen vond ik erg zwaar. Ik heb asfalt-brand op mijn benen en met de zon erop is dat erg pijnlijk. Gelukkig wist het publiek mij in Beuningen weer flink op te peppen ! Vanuit daar met goede moed naar Weurt. Weer over een lange weg in de brandende zon. Mijn benen deden super veel pijn en het huilen stond me nader dan het lachen. Bij de Sluis van Weurt werd het me allemaal teveel en zijn we even gestopt. Ik kon gewoon niet meer. En hoe geweldig het publiek ook was, ze zeiden dat ik er bijna was. Dat klopt ook wel, ik moest nog maar 5 km maar als je niet meer kan is een uur wandelen in het vooruitzicht erg lang. Ik heb mezelf echt een schop onder mijn kont moeten geven, maar ik wilde door. Onderweg werd ik extra gesteund door medewandelaars en de promotie dames van Red Bull stonden precies op de juiste plaats met extra energie! We kwamen Nijmegen binnen en ik zag een spandoek met de tekst ‘Zit je er helemaal doorheen, de buurt helpt je weer op de been!’ En dat hebben ze gedaan! De aanmoedigingen, de muziek en het luide applaus ; zij gaven het en ik had het echt nodig. Zonder hen had ik het misschien niet gered, dus bij deze: BEDANKT !! Weer wat opgepept liep ik door de ‘roze’ straten. Er kwamen tranen van geluk en van pijn toen ik eindelijk de finishlijn passeerde.

Wat ben ik blij dat ik deze dag gehaald heb. We zitten op de helft!

Agnes Paree

Gisteravond bleek dat papa erg last had van zijn teen. Dit zag hij al aankomen, hij had namelijk afgelopen weekend zijn teen gestoten en dit ging steeds meer pijn doen, waarschijnlijk is het zelfs gekneusd. 40km wandelen bevordert dit natuurlijk niet. Wat we al zagen aankomen, gebeurde: onze vader is niet gestart op deze tweede wandeldag. Hij kon nog net zijn bed uitkomen vanmorgen en een paar passen zetten, maar toen gaf hij het al op. Het gevolg is dat er nog maar twee paar voeten onderweg naar de Via Gladiola zijn.

Omdat wij allebei niet veel zin hadden om te gaan lopen zonder onze vader, zijn we met frisse tegenzin op pad gegaan. De eerste tien kilometer gingen soepel, we waren fris en voelden onze voeten niet. NOG niet, want dit kwam later wel. Bij de tweede militaire rustplaats zijn we gestopt om onze blaren na te laten kijken. Hier hebben we een uur gelegen, waarin ze alleen bezig waren met blaren prikken en voeten tapen. Dit geeft wel aan hoe ernstig het was. Vooral de behandeling van Ilja nam veel tijd in beslag.
Het uurtje rust heeft ons goed gedaan. De volgende kilometers hebben we zonder moeite gelopen, hoewel de eerste paar stappen wel lastig waren in verband met druk op onze blaren.

Het eind was weer vrij zwaar, maar dit komt natuurlijk ook omdat de finish in zicht was. Lopen door het Waterkwartier in Nijmegen was wel gezellig, dit vrolijkte ons weer een beetje op. Vervolgens kregen we op de Waalkade een heerlijke pannenkoek, en zo konden we de laatste meters gemakkelijk afleggen.

Na de nodige behandelingen bij de EHBO en masseurs kunnen we morgen weer fris aan de start verschijnen, klaar voor een nieuwe dag vol afzien maar toch ook veel plezier.

Jolien en Ilja Kregting

De eerste dag van de Nijmeegse 4daagse, geen idee dus wat ik allemaal kan verwachten….spannend! Het begint al met een slapeloze nacht, maar dat schijnt heel normaal te zijn. Gelukkig krijg ik wel 2 boterhammen met file american weg en de koffie smaakt ook prima. Hans en ik hebben een late start, 06:15. Maar door voorspelde warmte zijn alle starttijden met een uur vervroegd dus mogen wij om 05:15 van start. En dat noemt zich een late start? De ‘normale’ mensen vinden het raar maar als je bedenkt dat mijn broer Bjorn zich met zijn 50km al om 03:00 moet melden valt het voor ons best mee.

Op de Wedren is het gezellig druk en om 05:33 ben ik dan echt gestart. De stappende, aangeschoten jeugd van Nijmegen staat ons aan te moedigen en voordat ik 5 minuten onderweg ben heb ik al 2 huwelijksaanzoeken gehad. Over de Waalbrug lopen is geweldig en als je dan vlak bij de camping ook nog wordt aangemoedigt door je eigen moeder kan het feest beginnen. Na Lent is de eerstvolgende grote plaats Bemmel. Wij waren daar rond 07:00 en geloof het of niet, iedereen zit op de stoep aan de koffie ons aan te moedigen. Geweldig toch, die mensen ken ik niet eens, ik was zelfs nog nooit in Bemmel geweest en toch staan ze op dit belachelijke tijdstip te appluadiseren en succes te wensen. Briljant gewoon! Het stuk van Bemmel naar Elst wordt denk ik bijna nooit op televisie uitgezonden. Mijn idee was namelijk dat op de hele route mensen en muziek langs de weg staan, maar dat is dus niet zo. Waarom zouden ze ook, de meeste mensen moeten gewoon werken en ik ben zelf zo gek om hier te wandelen. In Elst werd het weer drukker en gezelliger en mijn moeder stond er ook nog, altijd leuk! Vervolgens kwamen we door Valburg en Slijk Ewijk en ik voel me nog steeds prima. Het is geweldig dat de bewoners je met de tuinslang nat spuiten of je flesje water willen vullen. De kinderen staan met oa spekkies, drop en fruit. En als je vraagt of je ergens naar de toilet mag staat de deur al voor je open. In Oosterhout ga je de Dijk op, de Dijk waar vele wandelaars het in 2006 zo ontzettend zwaar hadden. Er ligt volgens mij een hele negatieve klank op de Dijk. Dus we waren goed voorbereid met 2 flessen water en een lege blaas. Op de dijk stond een lekker windje en het wandelen ging prima. Na 45 minuten waren we al bij de Spoorbrug. Misschien ligt het aan de goede voorbereiding, de temperatuur of mijn eigen fitheid maar ik vond deze dijk niet extreem zwaar. Nu was het alleen nog door Lent en daarna alweer de Waalbrug over waar de muziek en het enthousiaste publiek je verwelkomt!

Dag 1 zit er op, ik heb alleen een beetje last van wat warmte uitslag maar verder voel ik me prima. Ik heb nu alweer zin om er morgen weer een feestje van te maken!

Agnes Paree